Ἀρχεῖο | Μαΐου 2012

Torquato Tasso

 par Paul Verlaine 

LE poète est un fou perdu dans l’aventure,
Qui rêve sans repos de combats anciens,
De fabuleux exploits sans nombre qu’il fait siens,
Puis chante pour soi-même et la race future.
Plus tard, indifférent aux soucis qu’il endure,
Pauvreté, gloire lente, ennuis élyséens,
Il se prend en les lacs d’amours patriciens,
Et Son prénom est comme une arrhe de torture.

(Premiers vers)

Torquato Tasso
by Paul Verlaine
translated by Angela Zanté

The poet is a fool lost in adventure,
Who restlessly dreams of ancient fights,
Fabulous exploits without counting that he endorses them
SoonAfter he sings to himself and the future race.
Later on, indifferent to the trials he endures,
Poverty, lingering glory, Elysian Boredom,
He hitches  on lakes of  patricians loves,
And his name is like a pledge of torture.

Torquato Tasso
του  Paul Verlaine,
μετάφραση Αγγελικής Ζαντέ

Ο ποιητής είναι ένας τρελός χαμένος στην περιπέτεια,
Που ονειρεύεται ακατάπαυστα αρχαίες μάχες,
Ένδοξα  κατορθώματα χωρίς  απαρίθμιση που τα κάνει δικά του,
Έπειτα τραγουδά για  τον εαυτό του και τη  μελλοντική φυλή.
Λίγο μετά, αδιαφορώντας για τις δοκιμασίες που υπομένει,
Τη φτώχεια, την αργόσυρτη δόξα, την πλήξη των  Ηλυσίων
Σκαλώνει σε  λίμνες πατρίκιων ερώτων,
Και το όνομά του είναι σαν ενέχυρο βασανιστηρίων.

Poèmes fondu

par Michelle Grangaud


Commune commun

être avec est être est vous

tous tout chacun tout.


Tellement aucune

combien même toute tout

au lieu de sans point.


Cette souvent même

ainsi tant si donc verrait

telle seulement.


Douce doucement

donne en donnant termes termes

usage userais.


Voyant, le désir,

Voyant, Voyant, au milieu,

le printemps du monde.


Comme comment quelque

changé changer vient il vient

je sens sens le sens.


J’ai carrés voûtés

j’ai pointus  j’ai de nouveau

j’ai bref je n’ai point.


Sujet comme objet,

je suis je ne pas ne point,

échange changeant.


je ris, je dis j’ai

le temps á contenir, c’est

ce que faire fait.


Le ciel, de plus près,

pense la place et le lieu

comme l’amoureux.

Melted poems

by Michelle Grangaud

translated by Angela Zanté

In a common commune

to be with is to be y’all

all all each and every all.


so no commune

how well all for all

in a place of no point.


This same often
so if it would see
so far.


sweety sweet
give in  give terms in terms
use in use.


Seeing, the desire,
Seeing, Seeing, in the middle,
the world Spring.


Like like some
changed change comes it comes
I  sense the sense of the sense.


I had vaulted
I had pointed I had the same
I had  been brief I had nothing.


Subject as object,
I am I ‘m not at all
exchange changing.


I laugh, I say I have
time to contain, it is
what is to be done.


The sky, the closest,
thinks location and place
as a lover.

Τα λιωμένα ποιήματα

της Michelle Grangaud

μετάφραση Αγγελικής Ζαντέ

Σε κοινωνία  κοινών

το να είσαι είναι να είστε

όλοι όλων για  όλα.


Έτσι καμιά

όσο καλή όλη  για όλα

σε  τόπο δίχως στόχο.


Αυτή η ίδια συχνά

καθώς μόνο αυτή αν

 θα μπορούσε να δει τόσο μακριά.


Γλυκιά γλύκα
δίνει να  δίνει τους όρους στους όρους
χρήση για  χρήση.


Βλέποντας, η επιθυμία,
Βλέποντας, Βλέποντας, στο μέσον,
η άνοιξη στον κόσμο.


Όπως το πώς κάποια
αλλαγή π’αλλάζει έρχεται έρχεται
Αισθάνομαι  την αίσθηση της αίσθησης.


Είχα κάνει θόλους
είχα ακρίβεια,  είχα τα ίδια,

είχα συντομία δεν είχα τίποτα.


Yποκείμενο ως αντικείμενο,
Είμαι εγώ με τίποτα δεν είμαι εγώ
συναλλάσω αλλάζοντας.


Γελώ, λέω  έχω
το χρόνο  να περιέχω, είναι
ότι είναι να γίνει.


Ο ουρανός, ο πιο κοντινός,
σκέφτεται το μέρος και τον τόπο
ως εραστής.

The ship

by Angela Zanté


Αs the ship sinks

into the latency time,

sweetly eradicates

the cold souls.


What if the captain got into the

hidden treasure chest

and the bosuns are getting paid

by singing badly Misirlou.


The cabin boys continue

mopping day and night,

But dirt is getting heavier

and the ship sinks.


There are only 7 enlightened

but they are  locked,

since ancient times  they had

given them the keys but…

To πλοίο

της Αγγελικής Ζαντέ

Καθώς το πλοίο βουλιάζει

στον άδηλο χρόνο,

γλυκά εξαφανίζει

τις κρύες ψυχές.


Τι κι αν ο καπετάνιος μπήκε στο μπαούλο

με τον κρυμμένο θησαυρό,

κι οι  λοστρόμοι πληρώνονται

για να κακοτραγουδάν τη Μισιρλού!


Oι μούτσοι συνεχίζουν

μέρα-νύχτα το σφουγγάρισμα,

Oμως  η βρώμα βαραίνει

και το πλοίο βουλιάζει.


Υπάρχουν 7 μόνον  Ανωθρώσκοποι

αλλ΄ είναι κλειδωμένοι,

τους είχαν από τ΄αρχαία χρόνια

δώσει τα κλειδιά αλλά…

Three rose leaf flowers

by Angela Zanté

Once upon a time,

danced on internet crime,

I saw a Photo Graph

published on  facebook
by Zoe O’Graf:


Under the  wooden sole / soul

there are three rose leaf flowers,

even if  a wind has blown,

The sea’s  sweet kissing the hours.

Τρεις ροδοπέταλοι ανθοί

της Αγγελικής Ζαντέ

Mια φορά κι έναν καιρό,

στου διαδικτύου το χορό,

είδα μία φωτογραφία που

δημοσίευσε στο facebook η



Τρεις ροδοπέταλοι ανθοί,

στου ξύλου την πατούσα,

ο άνεμος κι αν φύσηξε,

θάλασσα ήταν η γλυκοφιλούσα.

Τhe cage *

by Angela Zanté


The “only”?

cage in which I could?


and be happy like a miracle,

it’s  the one that

would be made of

my favorite books,
my doggy,
my flower and my portable unaffordable computer!


I would build it

exactly like the Bridge of Arta,

which “they

were building it all day, but

it collapsed

each night”!


Pssst girl!
It’s Good to be free…
but  what to do
if you cannot pee?

* Alternative suggestions:
1.The Birdcage (yeah-yeah)
2.In the cage with Tarzan (wow!)
3.Cage the monkey (oh! no)
4.Daltons Cage (but end up digging)
5.The current cage–>Cage us (in our shells)


To κλουβί*

 της Αγγελικής Ζαντέ

To “μόνο”;

κλουβί στο οποίο θα μπορούσα;

να επιβιώσω;

και Ω! του θαύματος

να είμαι και χαρούμενη,

είναι εκείνο που θα ήταν φτιαγμένο

από τ’ αγαπημένα μου βιβλία,

το σκυλάκι μου,

το λουλούδι μου

και τον φορητά αφόρητο υπολογιστή μου;

Θα το λειτουργούσα;

σα το γιοφύρι της Άρτας,

που “ολημερίς το χτίζανε,

το βράδυ εγκρεμιζόταν”!


Ψιτ κορίτσι!

Καλές οι ρήσεις…

τι να τις κάνεις όμως

αν δεν μπορείς να κατουρήσεις;


*Εναλλακτικές προτάσεις:

1.Το κλουβί με τις τρελές (ναι-ναι),

2.Στο κλουβί μαζί με τον Ταρζάν (ουουου!)

3.Στο κλουβί  τη μαϊμού (Ω!όχι)

4.Το κλουβί με τους Ντάλτονς (φτου! πολύ σκάψιμο)

5.Το σημερινό κλουβί–>το κλουβί μας (το καβούκι μας)


Γράφω από αγάπη και θαυμασμό για τους ποιητές και τις ποιήτριες

της Αγγελικής Ζαντέ


ποιός έγραψε;

ποιός σκέφτηκε;

ποιός είπε;

πως τον ελύτη, τον σεφέρη, τον βάρναλη,

τη σαπφώ, τη δημουλά  και τον καβάφη

πάει να φτάσει;



αυτή η ύβρις, αυτός ο εμπαιγμός που έγραψαν προχχχθές,

ηχεί δυσβάσταχτα στ΄ αυτιά μου…

σα τα πολλά ταμπούρλα

τα στιβαγμένα, τόνα πάνω στ΄άλλο,

που πέσαν όλα στο κεφάλι μου!


ομολογώ:αντλώ απ΄τους στίχους τους μια δύναμη

κι όταν μπορώ,

ανατρέχω στις πηγές τους για να πιώ νερό,

αλλιώς πως και που να προχωρήσω;

κι όταν αυτοί δεν μου φτάνουν,

πάω στον παλαμά

και του χτυπώ την πόρτα,

στο σολωμό, στον όμηρο.


τώρα στα δύσκολα

που μας συντρέξαν χρόνια,

τολμώ κι άλλους πιο μακρινούς

και άγνωστους, κι απ΄άλλες χώρες.

Αυτοί/ές είναι το στήριγμα,

είν’ η αλήθεια,

τα χέρια που μαζί με μας,

σηκώνουν των άλλων το βαρύτιμο φορτίο που

έπεσε αλήτικα στην πλάτη μας.


να γίνει δα και θέμα;

αν τα θαυμαστικά θα !μπουν μπροστά

και ίσως –> τα βελάκια κάπου.

Μα και στην έκφραση η επιτήδευση έχ’ εισβάλει; &!$!$#@#!@~


τι κι αν το κείμενο βγει καλοχτενισμένο,

πουδραρισμένο και κολλαριστό;

δεν ξέρουνε τα ετερόκλητα “λόγια” αδέλφια πως o

 νεκροθάφτης θα το θάψει βαθιά μέσα στο χώμα, αν

λίγο από αλήθεια δε μυρίζει;

Ἡ καταχώριση αὐτὴ ἀναρτήθηκε στὶς Μαΐου 14, 2012, poetry. 2 Σχόλια

Mais fol ne croit jusqu’il prent


par Christine de Pisan,   “Les Cent ballades


Qui que die le contraire,
On doit loiaulté tenir
En tout quanque l’en veult faire,
Qui veult a grant preu venir;
Et qui barat maintenir
Veult, a la fin mal lui prent,
Mais fol ne croit jusqu’il prent.

Loiaulté est neccessaire
A qui tent a avenir
A honneur et grant salaire;
N’il ne doit apartenir
Que cil doye bien fenir,
Qui a barater se prent,
Mais fol ne croit jusqu’il prent.

Et trop mieulx se vauldroit taire,
Que de dire et soustenir
Que de loiaulté retraire
Se convient, qui devenir
Veult riche, et fraude tenir;
Qui le fait au laz se prent,
Mais fol ne croit jusqu’il prent.


της Christine de Pisan, «Οι εκατό Μπαλάντες»

μετάφραση της Αγγελικής Ζαντέ


Αλλά ο τρελός δεν πιστεύει μέχρι να καταλάβει

Όποιος λέει τ’ αντίθετο,

πρέπει με αφοσίωση να κρατήσει

όλα εκείνα όποτεπου αξίζει να κάνει,

Όποιος αξίζει να πάει στις μεγάλες αρετές

κι Όποιος αξίζει να διατηρήσει την καρδάρα,

στο τέλος η αρρώστια τον κυριεύει,

Αλλά ο τρελός δεν πιστεύει μέχρι να τον κυριεύσει.

Η αφοσίωση είν’ απαραίτητη

σ’ αυτόν που ΄χει μέλλον

στην υπόληψη και τον παχυλό μισθό,

Όχι κανείς δεν πρέπει να εναπόκειται

στο ότι πρέπει να κλείσει τα βλέφαρα,

στο ότι αυτός που έχει την καρδάρα πρέπει να την κρατήσει,

Αλλά ο τρελός δεν πιστεύει μέχρι να  την κρατήσει.

Και καλύτερα αξίζει να σωπάσει,

Τι να πει και τι να υποστηρίξει

Πώς να παραιτηθεί απ΄την αφοσίωση

Σύμφωνοι, αυτός που αξίζει

να γίνει πλούσιος, και να παραμείνει απατεώνας,

Αυτός που τo συμβάν στις λίμνες τον πάει,

Αλλά ο τρελός δεν πιστεύει μέχρι να πάει.