Vision

(extrait)

par Marie Noël

 

 

Quand le soleil et l’ horizon

S’enfuiront…quand de la maison

Sortiront l’ heure et la maison ;

—————-

Quand la fenêtre sur la cour

S’ éteindra… quand après le jour

S’ éteindra la lampe à son tour ;

—————-

Quand, sans pouvoir la rallumer,

Tous ceux que  j’avais pour m’ aimer

Laisseront la nuit m’ enfermer ;

—————-

Quand leur voix, murmure indistinct,

M’ abandonnant à mon destin,

S’ évanouiront dans le lointain ;

—————-

Quand cherchant en vain mon salut

Dans un son je n’ entendrai plus

Qu’ au loin un silence confus ;

—————-

Quand le froid entre mes draps chauds

Se glissera jusqu’ à mes os

Et saisira mes pieds déchaux ;

—————-

Quand mon souffle contre un poids sourd

Se débattra… restera court

Sans pouvoir soulever l’ air lourd ;

—————-

Quand la mort comme un assassin

Qui précipite son dessein

S’ agenouillera sur mon sein ;

—————-

Quand des doigts presseront mon cou,

Quand de mon corps mon  esprit fou

Jaillira sans savoir jusq’où…

—————-

Alors, pour traverser la nuit, comme une femme

Emporte son enfant endormie, ô mon Dieu,

Tu me prendras, tu m’ emporteras au milieu

Du ciel splendide en ta demeure où peu à peu

Le matin éternel réveillera mon âme.

Όραμα

(απόσπασμα)

της Marie Noël,

μετάφραση Αγγελικής Ζαντέ

Όταν ο ήλιος κι ο ορίζοντας

από το σπίτι δραπετεύσει

η ώρα κι η εποχή ξεπορτίσει,

—————-

Όταν το παράθυρο της αυλής χαθεί…

κι η ημέρα σβήσει

με τη σειρά της κι η λάμπα…θα σβήσει

—————-

Όταν, όντας ανήμπορη πια τη λάμπα να ξανανάψω πλέον,

Όλα όσα  είχα για  να μ’ αγαπάτε δέον

Στη νύχτα  ν’αναθέσουν τον εγκλεισμό μου χρέον,

—————-

Όταν οι φωνές τους, συγκεχυμένα  θα μουρμουρίζουν,

Και στη μοίρα μου  θα μ’εγκαταλείπουν,

Αυτές οι ίδιες στο βάθος θ’ αχνοσβήνουν,

—————-

Όταν ψάχνοντας μάταια για τη λύτρωσή μου ον

Μέσα σ’έναν ήχο  που δε θ’ακούω  πλέον

Μιας συγκεχυμένης γαλήνης από μακρέον,

—————-

Όταν το κρύο στα ζεστά μου σεντόνια διεισδύσει

Και μέχρι στα οστά μου γλιστρήσει

Και τα γυμνά μου τα πόδια τότε θα κρατήσει,

—————-

Όταν η αναπνοή μου αντίθετα προς ένα φορτίο που αρνείται να υπακούσει

Θα είναι σύντομη  και θ’ αγωνισθεί …

Χωρίς να είναι σε θέση τον επίμοχθο αέρα να σηκώσει,

—————-

Όταν ο θάνατος ως δολοφόνος μου

Που εφαρμόζει το σχέδιό του πάνω μου

Θα γονατίσει στο στήθος μου,

—————-

Όταν τα δάχτυλα θα πιέσουν το λαιμό μου,

Και απ΄το σώμα μου θα ξεχύνεται τ’ ανόητο πνεύμα μου

Χωρίς να γνωρίζω μέχρι πού…

—————-

Τότε, για να διαβώ τη νύχτα, σαν μια γυναίκα ναι!

Που μεταφέρει το κοιμισμένο της  παιδί, ω!  Θεέ μου,

Πάρε με, και  σιγά-σιγά  καθοδήγησέ με

Στην λαμπρή ουράνια κατοικία σου

Ναι! Τ’ αμάραντα πρωινά θα ξυπνούνε τη ψυχή μου.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...