Ἀρχεῖο | Ἰανουαρίου 2013

Υπόγειο

της Ρίτας Μπούμη-ΠαππάΡίτα Μπούμη-Παππά

Τους ήλιους δεν εμέτρησες
που σε ζητήσαν τόσα χρόνια
πού ‘σαι γυναίκα
με τα γαλάζια τσίνορα

Σ’ έκρυψε στο φουστάνι της
η μαραμένη κοπέλα
πέντε χειμώνες σ’ έθαψαν
σε χιόνι λασπερό

Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται
απ’ τη νιότη σου
γι’ αυτό νωρίς βραδιάζει
πριν χορτάσεις
το μεσημέρι καίει
στα ψηλά τα δώματα
το κύμα του ξανθό
λούζει τους δρόμους

Πεθαίνεις με τους ποιητές
κάθε ηλιοβασίλεμα
τα χέρια σου μυρίζουν
απ’ τα μαλλιά τους
χτυπάει η καμπάνα
που δεν πιστεύεις πια
σε ξένη αυλή συνομιλείς
με το φεγγάρι

Σου ‘φερε ο Μυλόζ
φέτος την άνοιξη
την πείνα σου ποιος άλλος μπορούσε να νοιαστεί
φουρτούνιασε τη γειτονιά
το φιλντισένιο αμάξι του
γίνου όμορφη, γίνου όμορφη,
στα περιβόλια θα σε δείξει

Έχεις ένα χαμόγελο
από μαργαριτάρια
ψαράδες Σικελοί
στο ταίριαξαν να το φοράς
ψάξε και βρες το
πριν σε κλείσει η νύχτα
σ’ ένα υπόγειο βαθύτερο
από τούτο

Advertisements

Αμαρτωλόν

της Γαλάτειας ΚαζαντζάκηΓαλάτεια Καζαντζάκη

Στη Σμύρνη Μέλπω, Ηρώ στη Σαλονίκη
Στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό
τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα.

Ο τόπος μου ποιος είναι
ποιοι είναι οι δικοί μου
Αν ξέρω ανάθεμά με, δεν ξέρω
σπίτι, πατρίδα έχω τα μπορντέλα.

Το σήμερα χειρότερο απ`το χθες
και το αύριο απ`το σήμερα θε να`ναι
Φιλιά από στόματα άγνωστα, βρισιές
και οι χωροφύλακες να με τραβολογάνε.

Θα ‘ρθει καιρός

της Κατερίνας Γώγου

..Θα ‘ρθει καιρόςΚατερίνα Γώγου
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα…
να το θυμάσαι Μαρία……

..θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε…..
κρατώντας την σκυτάλη…

..Μη βλέπεις εμένα μην κλαις..
εσύ είσαι η ελπίδα..

..Άκου… θα ‘ρθει καιρός…
που τα παιδιά
θα διαλέγουν γονιούς…
δε θα βγαίνουν στην τύχη…

..δεν θα υπάρχουν
πόρτες κλειστές…
με γερμένους απ’ έξω..
και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε…
δε θα ‘μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια…

Οι άνθρωποι…. σκέψου..
θα μιλάνε με χρώματα…..
κι άλλοι με νότες………..

..να φυλάξεις μοναχά..
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό..
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :

..
για το μάθημα της Ιστορίας…..

..Είναι Μαρία… δε θέλω να λέω ψέματα…
δύσκολοι καιροί.. και θα’ ρθουνε κι άλλοι…..

..δε ξέρω… μην περιμένεις κι από μένα πολλά..
τόσα έζησα… τόσα έμαθα… τόσα λέω…

..κι απ’ όσα διάβασα… ένα κράτησα καλά:
“..Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος…”

..Θα την αλλάξουμε τη ζωή..
…παρ’ όλα αυτά Μαρία…

Al cielo de la nada con lo mínimo

de Katerina Anghelaki-Rouk, traducido por Miguel Ángel Chiovetta                              Κατερίνα Αγγελάκη

Por el ojo de la cerradura miro a escondidas la vida
la espío quizás comprenda
cómo gana siempre ella
mientras todos nosotros perdemos.
Cómo los valores nacen
y se imponen sobre lo primero que se desbarata:
el cuerpo.
Muero en mi mente sin rastros de enfermedad
vivo sin necesitar de estímulo alguno
respiro aunque esté
a una cercana lejana distancia
de lo que caliente se toca, arde…
Me pregunto qué otras combinaciones
inventará la vida
entre el trauma de la desaparición definitiva
y el milagro de la imnortalidad cotidiana.
Debo mi sabiduría al miedo;
pétalos, suspiros, matices,
los desecho.
Tierra, aire, raíces, conservo;
desprenderse de lo superfluo digo
y entrar al cielo de la nada
con lo mínimo.

Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα

της Κατερίνας Αγγελάκη

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.