Οι αδελφοφάδες

απόσπασμα

του Νίκου Καζαντζάκη

Μέσα στην ποίηση,

άνθρωπος και σύννεφο,

θάνατος κι αθανασία

είναι ένα.

—-

Μα

όταν ξεσπάσει

χάμω στη γης πόλεμος

κι είναι ακόμα ο πολεμιστής  σώμα χεροπιαστό,

κρέας και κόκκαλα και τρίχες και ψυχή,

τι τρόμος,

τι φρίκη ο πόλεμος,

αγαπημένη!

—-

κινάς να πολεμήσεις και λες:

Δε θα ξαναπέσω,

θα κρατήσω την ανθρωπιά μου

και μέσα στη σφαγή,

δε μισώ κανένα,

κινώ μ’ανθρώπινη καρδιά  για τη μάχη’

—-

μα

ευτύς ως νιώσεις

πως μπήκε η ζωή σου σε κίντυνο

και πως θέλουν να σε σκοτώσουν,

πετιέται ξαφνικά

απ΄τα τρίσβαθα του σπλάχνου σου

ένα πράμα σκοτεινό,

μαλλιαρό,

ένας πρόγονος που ήταν μέσα σου κρυμμένος και

δεν τον υποψιάζουσουν,

και  το ανθρώπινο πρόσωπό σου

εξαφανίζεται

κι είσαι

σα να πετάς μυτερά σκυλόδοντα,

σα γορίλας΄

και το μυαλό σου γίνεαται

ένα κουβάρι αίμα και τρίχες.

—-

Πατάς τις φωνές:

« Ομπρός!

Απάνω τους, μωρέ παιδιά!

Τους φάγαμε!»

κι οι φωνές αυτές

που βγαίνουν απ’το στόμα σου

δεν είναι δικές σου,

δεν είναι δυνατόν να είναι δικές σου,

δεν είναι αυτές φωνές ανθρώπου,

κι ο μεταπίθηκος

κι αυτός ακόμα αφανίζεται

και φεύγει τρομαγμένος,

και πετιέται από μέσα σου

όχι ο πατέρας,

παρά ο παππούς, ο γορίλας.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...