Ἀρχεῖο | Ἰουνίου 2015

Ηλακάτη

τῆς Ἤρινας

τοὕνεκεν εἰς Ἄϊδαν κενεά διανήχεται ἀχώ
σιγᾶ, δ’ἐν νεκύεσσι‧ τὸ δὲ σκότος ὂσσε κατέρρει.

Erinna by Rembrandt Peale (1778-1860)

της Ήρινας, νεοελληνική απόδοσις: Σίμος Μένανδρος

άδικα πάει ο ολοφυρμός απ’εδωδά στον Άδη
Σιωπή σκεπάζει τους νεκρούς , τα μάτια τους σκοτάδι.

Advertisements

Σανίδες

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

sanides

Σανίδες είμαστε

που πλέουν κι επιπλέουν

τις παρασέρνει ο καιρός

ακούει τις ιστορίες

κάποιου καϊκιού

η πλώρη εσύ

κομμάτι εγώ μιας βάρκας

τους ψιθυρίζει η θάλασσα

μα πού καραβοκύρης…

τα χρώματα ξεφτίζουνε

λειαίνονται οι γωνίες.

Σανίδες είμαστε

τις μαλακώνει το νερό

τις νοστιμίζει η αλμύρα

τις περπατούν τ’απόγευμα

οι κουρασμένοι γλάροι

κι εκεί που απομακρύνονται

πάλι κοντά σιμώνουν

χτυπιούνται, χαϊδεύονται

λίγη μπογιά ανταλλάσσουν

κι ύστερα πάλι ο αφρός, το κύμα, ο αέρας

τις παρασέρνει μοναχές

σ’έρημες παραλίες

απάνω σ’ αμμουδιές ξανθές

σε βράχια σαν ξυράφια

ή σ’ άλλες θάλασσες μακριά

πελάγη πεινασμένα

να ξεβραστούν

να τις ακούς

να σου μιλούν για σένα…

Θα είμαι εδώ

της Αφροδίτης Δρακοπούλου-Σάρδη

αρκει μια σπίθα

Δεν θα μιλήσω άλλο, απλά θα γράφω.

Θα ανασαίνω μέσα από το γράψιμο.

Θα ονειρεύομαι μέσα από το γράψιμο.

Θα αισιοδοξώ μέσα από το γράψιμο.

Θα χαμογελώ μέσα από το γράψιμο.

Θα τραγουδώ μέσα από το γράψιμο.

Θα ζωγραφίζω μέσα από το γράψιμο.

Θα παίζω μέσα από το γράψιμο.

Όσο ζω, σε καλώ, κάθισε πλάι μου,

Δεν έχω τίποτα να σου δώσω,

μονάχα ένα χαρτί κι ένα μολύβι,

μ΄αυτά μπορείς ν΄ αλλάξεις τον κόσμο!

Α! και μιά χαραμάδα στα μπλε παραθυρόφυλλα,

ανοιχτή για να φέγγει μέσα στην καρδιά σου

το φως της σελήνης.

Σςςς…

Η σιωπή μας χαμογελάει μες στο σκοτάδι

Καληνύχτα!

πρόβα

της Έλενας Πολυγένη

Ελενα Πολυγένη

Περίπου έτσι. Πως θα φέρομαι. Πως θα μιλώ.

Με τι βλέμμα θα αντικρίζω τα άλλα βλέμματα.

Κάπως έτσι. Λίγο πιο γοητευτικά

Θα βρω σιγά-σιγά το ύφος που ταιριάζει.

Είμαι κοντά στο τέλειο και προχωρώ.

Να γίνω εκείνο

Που καθόλου δε μου μοιάζει