Ακούγοντας Vivaldi

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

ένα χελιδόνι την άνοιξη

Ακούγοντας Vivaldi

ένα χελιδόνι ξεχασμένο στην άνοιξη

πέταξε….να προφτάσει τις νότες

Ο κόσμος, η ζωή, η διάφανη ορχήστρα

Γατζώνετ’ η ανάμνηση απ’το δοξάρι

χαιδεύει το βιολί

κλαίει γελάει μελαγχολεί

στο ίδιο τέμπο η κάθε μελωδία

σε τέσσερις ρυθμούς

εκατομμύρια βιολιά, χαλίκι και βιολί

κανένα λάθος

οι ίδιες τέσσερις πάντα εποχές

με μεγαλόπρεπη αρμονία

Ταξιδεύει στο χρόνο η στιγμή

κουβαλώντας μαζί της την ορχήστρα

κάποτε κάποια ανάμνηση σπάει το δοξάρι

στάζουν δυό νότες, ξεμένουν πίσω

ακούγονται απόκοσμη φωνή χωρίς εικόνα..

……………

Μη τρέχεις μαέστρο

Κουράστηκα να κυνηγάω το ρυθμό

Κάνε και μένα χελιδόνι μαέστρο

Πάρ’το δοξάρι, δώσε μου φτερά

…………….

Θέλω να μάθω πώς χελιδόνι

πώς δεν κουράζεσαι να κυνηγάς πάντα την άνοιξη…

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...