Ἀρχεῖο | Σεπτεμβρίου 2015

Ἐννέα Μοῦσαι γαῖα τέκεν

τοῦ Αντιπάτρου τοῦ Θεσσαλονικέως

Nine Muses

Τάσδε θεογλώσσους Ἑλικὼν ἔθρεψε γυναῖκας
ὕμνοις, καὶ Μακεδὼν Πιερίας σκόπελος,
Πρήξιλλαν, Μοιρώ, Ἀνύτης στόμα, θῆλυν Ὅμηρον,
Λεσβιάδων Σαπφὼ κόσμον ἐυπλοκάμων,
Ἤρινναν, Τελέσιλλαν ἀγακλέα, καὶ σέ, Κόριννα,
θοῦριν Ἀθηναίης ἀσπίδα μελψαμέναν,
Νοσσίδα θηλύγλωσσον, ἰδὲ γλυκυαχέα Μύρτιν,
πάσας ἀενάων ἐργάτιδας σελίδων.
Ἐννέα μὲν Μούσας μέγας Οὐρανός, ἐννέα δ᾽ αὐτὰς
γαῖα τέκεν, θνατοῖς ἄφθιτον εὐφροσύναν.

Εννέα Μούσες γέννησε η γη

του Αντίπατρου του Θεσσαλονικιού, νεοελληνική απόδοση Αγγελικής Ζαντέ

——–

Τέτοιες γυναίκες μ’ αθάνατη λαλιά, με ύμνους,

ανέθρεψε ο Ελικώνας κι η Μακεδονική της Πιερίας η κορφή,

την Πράξιλλα, την Μοιρώ,το στόμα της Ανύτης, γυναίκας σαν τον Όμηρο,

την Σαπφώ το κόσμημα των καλοχτενισμένων της Λέσβου γυναικών,

την Ήριννα, την ένδοξη Τελέσιλλα, κι εσέ την Κόριννα,

που τραγούδησες με την άρπα σου για την πολεμική της Αθηνάς ασπίδα,

την Νοσσίδα φωνή των γυναικών, να κι η Μύρτιδα που ηχεί γλυκά,

όλες εργάτριες αέναων σελίδων.

Εννέα οι Μούσες του Μέγα ουρανού, κι εννέα οι Μούσες που η γη τις γέννησε

(χαρίζοντας) στους θνητούς άφθαρτη ευφροσύνη.

Advertisements

Λεμονιά

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

lemons

Πόση χρυσόσκονη χωράει σε ενα λουλούδι;

Πόσο άρωμα σε ενα καρπό;

Καθόσουνα σκυφτή, βαριά

κι ακούμπαγες στο φράχτη

ντυμένη αρχαία μοσχοβολιά

κι ενα φως πράσινο στραφτάλιζε

της πρωινής δροσιάς το δάκρυ

δεμένη σ’ είχε η άνοιξη με μάγεια μακρινά

γι’ αυτό ήσουν όμορφη

μια πράσινη νεράιδα

μπουμπούκιαζες και φόραγες το φως

δαντέλα ολόλευκη

ξόρκια κελάιδιζαν τριγύρω τα πουλιά

και τα άνθη σου γινόντουσαν λεμόνια

Μα ψήλωσες πολύ, σε φοβηθήκαν

τώρα στη θέση σου λίγος ακόμη ουρανός

Aylan Kurdi

της Αγγελικής Ζαντέ

medusa

Η απανθρωπότητα συνάντησε

την Μέδουσα και πέτρωσε.

2015 άφτερα πουλιά

κοκκάλωσαν στον ουρανό.

που΄ναι ο ήλιος,

που΄ναι η θάλασσα,

που΄ναι ο αέρας;

—–

Τα κοινωνικά δίκτυα απέστειλαν

στο έρεβος ανύπαρκτα δάκρυα.

Οι σκιτσογράφοι έφαγαν τα μολύβια τους

και κρώζουν απ΄τον πόνο.

που΄σαι Aylan;

που΄ναι η μάνα σου;

που΄σαι μωρό μου;

I’m Nobody! Who are you? – J288/Franklin 260

by Emily Dickinson

emily

I’m Nobody! Who are you?
Are you – Nobody – Too?
Then there’s a pair of us!
Don’t tell! they’d advertise – you know!

How dreary – to be – Somebody!
How public – like a Frog –
To tell one’s name – the livelong June –
To an admiring Bog!

Ποιός είσαι εσύ; Εγώ ο Κανένας! – J288/Fr260

της Έμιλυ Ντίκινσον, μετάφραση της Μαρίας Δαμολή

————

Ποιός είσαι εσύ; Εγώ ο Κανένας!

Eίσαι και συ μήπως – Κανένας;

Μα τότε είμαστε ζευγάρι ταιριαστό!

Μιλιά! Μας αναγγείλαν στο λεπτό!

————

Τι ανιαρό – να είσαι – ο Κάποιος!

Και σαν Βατράχι – τον Ιούνη -λαϊκό

Να λες το όνομά σου ακαταπαύστως –

και να θαυμάζει όλου του Βούρκου το κοινό!