Ἀρχεῖο | Δεκεμβρίου 2015

Έχω ένα ραντεβουδάκι

της Αλκυόνης Παπαδάκη, απόσπασμα

Αλκυόνη Παπαδάκη

Εγώ την τρέλα μου

την φοράω καπέλο, μεγάλε.

Δεν την αφήνω να μου γίνει θηλιά.

Κι όσο για την παράγκα μου,

μόλις δω πως πιάνει κοριούς,

ανάβω ένα σπίρτο και την καίω.

Δεν το ‘χω για τίποτα.

“Πόσο κάνει;”

Λέω στη μοίρα μου.

Τι χρωστάω;

Τόσο… Μου λέει.

Παρ’ τα και δίνε του.

Έχω ένα ραντεβουδάκι με την επόμενη μέρα…

Advertisements

Πού βρίσκεται η ποίηση;

της  Μικρής Μαθήτριας

Η Μικρή Μαθήτρια

Στο βλέμμα του μικρού σκυλιού

που πεινάει τόσο πολύ

στο ξεχασμένο σπίτι

εκεί βρίσκεται η ποίηση.

—-

Στο μαύρο μολύβι

που είναι γεμάτο γνώση

στο εγκαταλειμένο δωμάτιο

εκεί βρίσκεται η ποίηση.

—-

Στα λουλούδια του κήπου

π’ ανεμίζει ο αέρας

χωρίς θέληση

εκεί βρίσκεται η ποίηση.

 

Ο άνθρωπος που του ’κλεψαν τον ίσκιο

του Γιώργου Σεφέρη

Μαρώ και Γιώργος Σεφέρης

Μαρώ και Γιώργος Σεφέρης

 

Θα σου πάρουν τον ίσκιο των δέντρων, θα τον πάρουν

θα σου πάρουν τον ίσκιο της θάλασσας, θα τον πάρουν

θα σου πάρουν τον ίσκιο της καρδιάς, θα τον πάρουν

θα πάρουν τον ίσκιο σου…

Η σερβιτόρα

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

sacra_certaldo_mosaico

Νωρίς που σκοτεινιάζει εδώ,

οι ανθρωποι κουρδισμένοι

– σαν τα μυρμήγκια –

βιάζονται να κρυφτούνε

κι εσύ με το χαμόγελο, σερβίρεις.

—-

Πήρες τον ήλιο της πατρίδας σου μακρυά

και τον μοιράζεις απλόχερα στον ξένο τόπο.

Φοβάσαι λιγάκι μα δεν το δείχνεις

κι ούτε πως νοιώθεις μοναξιά.

—-

Μακρυά απ’τα μέρη που έπαιζες μικρή

ζητάς να μη διαφέρεις,

μα όταν δυο λέξεις γνώριμες

σου φώτισαν το πρόσωπο,

ξεχύθηκε η μεσόγειος

– άντε να τη μαζέψεις –

έγινε θάλασσα η βροχή

κι ο κρύος αέρας, μπάτης.