Ἀρχεῖο | Ἰουλίου 2016

Και συ να λείπεις

του Γιάννη Ρίτσου,  αφιερωμένο στη μνήμη της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου

Sotiria_Vasilakopoulou

 

Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,
και συ να λείπεις,
να ‘ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,
και συ να λείπεις,
να ‘ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα,
και συ να λείπεις,
οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,
και συ να λείπεις,
Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν’ ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
και συ να λείπεις,
Κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει
η κάμαρα να ‘ναι σκοτεινή,
δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο,
και συ να λείπεις,
Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται,
και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,
δυο κορμιά να παίρνονται,
και συ να κοιμάσαι κάτου απ’ το χώμα,
και τα κουμπιά του σακακιού σου ν’ αντέχουν πιότερο από σένα
κάτου απ’ το χώμα,
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει.
Όταν η καρδιά σου,
που τόσο αγάπησε τον κόσμο,
θα ‘χει λιώσει.
Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο…

Advertisements

Το πλοίο της γραμμής

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

σοφια ζιαβρα

Πίνακας ζωγραφικής της Σοφίας Ζιάβρα

Το πλοίο της γραμμής

Γαλάζιο μες στο γαλανό

Άσπρο στης θάλασσας το γάλα

Στολίδι μια κιτρινοκόκκινη σκουριά

Και οι πολύχρωμες καρέκλες, κι οι τουρίστες

Πράσινο κάτω, οι τέντες μπλέ, κίτρινο, κόκκινο, πορτοκαλί

Άσπρο και χρώματα, άσπρο και χρώματα

Νησί που ταξιδεύει

Σκίζει τη θάλασσα μέσα στο μπλέ μια μαχαιριά

Και η πληγή γεμίζει αρμύρα κι άσπρο αίμα

Και βάφουν τα νερά, σφραγίζεται η πορεία

Τις θύμισες του ταξιδιού κεντούν πεντ έξι γλάροι

Και η κλωστή τους τα χρυσά ψίχουλα που πέφτουν απ’τον ήλιο

Κι απέναντι μια άλλη γραμμή, βουβή, γαλάζια, καθαρή

Πληγή παλιά που δένει

Στο πλοίο ένα μικρό μεγάφωνο και μουσική

Που λίγο ακούγεται, χάνεται μες στο βόμβο

Το τέλος πια του ταξιδιού μας πλησιάζει

Πίσω από πινελιές γκριζοπράσινες

Πίσω από μια ήσυχη ομίχλη που διαλύεται

Για να περάσει τώρα στις αναμνήσεις

Και φαίνεται μέσα της πολύχρωμο κάδρο

Που σιγά-σιγά μεγαλώνει

Και μας τυλίγει, χανόμαστε μέσα του

Εικόνες της καθημερινής ζωής

Εικόνες μακρυά απ’το ταξίδι

Κι αυτή η περίεργη μουσική, το τραγούδι κι ο βόμβος παρέα

Τελειώνουν με την ίδια γνώριμη νότα

Τουτ τουτ

Δυό σκάλες

Κατεβαίνουμε απ΄το όνειρο

Και γινόμαστε ζωγραφιά