Ο φοίνικας κι η θάλασσα

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

%cf%86%ce%bf%ce%af%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b8%ce%ac%ce%bb%ce%b1%cf%83%cf%83%ce%b1

Φυσάει

χορεύει ο φοίνικας πούχει τις δυό φωλιές

στα μούσια τα χορτάρινα κρυμμένες

μονάχα σπάει τη σιωπή το θρόισμα των φύλλων

ίδια η φωνή της θάλασσας έρχεται από κει πάνω

μιλούνε φαίνεται πολύ σαν είναι μόνοι

η θάλασσα κι ο φοίνικας

κι ας τρέμουν τα πουλάκια τα νιογέννητα σαν κάνει πως λυγάει

κι ας είν’ ψηλός αυτός κι εκείνη ας είναι αιώνια

έχουν να λένε

για κάποια βάρκα μια φορά με ψάρια φορτωμένη

πού χε μια πράσινη γραμμή και κόκκινα μπαλόνια

κι έκλαιγε μόνος ο ψαράς και μούσκευαν οι πόνοι

λένε για μια μικρή πληγή με της καρδιάς το σχήμα

που σκάλισε ο έρωτας φευγάτος καθώς ήταν

τώρα τη βλέπουν και σιωπούν οι ερωτευμένοι γρύλοι

λένε για φάρους σκοτεινούς

για σύννεφα που τρέχαν

για μιαν αράχνη που κεντά πολύ σαν είναι μόνη

λένε για εκείνα τα πουλιά πού ΄ρχονται μα δε μένουν

σα μια φωτιά που αποβραδίς στη μέση μιας παρέας

χάρισε ρόδινα κλειδιά, που ανοίγουν αναμνήσεις

λένε αυτά κι άλλα πολλά

δεν παύουν να μιλάνε

μουγκρίζουνε τα κύματα στις πράσινες βελόνες

κι ο αέρας δυναμώνει

σκορπίσανε τα μυστικά

τρομάξαν τα πουλάκια

καιρός να φύγουνε μακριά

καιρός πια να πετάξουν

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...