Ἀρχεῖο | Φεβρουαρίου 2017

Κραυγή σε πράσινο

%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%b3%e1%bc%a0

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

 

Μια λάμπα σκόρπιζε φωτιές αλλόκοτες

πράσινα δάχτυλα σου σφίγγαν το λαιμό

η ομίχλη βάραινε

κοιτούσες αόριστα τους κώδικες που φτιάχνει η απουσία

τους χτύπους μιας μυστήριας γιορτής αφουγκραζόσουν

όλα τα χρώματα θαρρείς βουτήχτηκαν

σκουρύναν μαύρισαν

να ΄ναι η καρδιά σου αυτά τα τύμπανα;

νά ΄ναι τραγούδι οι κραυγές που κρύβεις κάτω απ’ το πόδι σου το νευρικό;

ο τοίχος άλλαξε, οι σκιές ασήκωτες

εσύ, μ’ ένα χαμόγελο ειρωνικό

αδέξια πάσχιζες να ντύσεις το θυμό σου

κρυμμένος στην πράσινη άλω δείχνεις σκληρός, φαίνεσαι ανίκητος

μα νικημένο μου

μέσα στα χρώματα και τους καπνούς

σπουργίτι αλήτη κάπου θα σού ‘πεσαν τα νύχια τα γαμψά

κάπου θα ξέχασες τ’ αετίσιο βλέμμα σου κι εκείνα τα παράταιρα φτερά

γιατί σε βλέπω κι ακούω το θρήνο σου

γιατί η απόσταση έγινε τοίχος από φωτιά

μα τα σπουργίτια είναι καλύτερα στις αποδράσεις

απ’ τις σχισμές πού ΄χεις για μάτια μπορείς να φεύγεις και να γυρνάς

σπουργίτι ελεύθερο η πανοπλία ήταν το βάρος

που σε κρατούσε μες στους καπνούς…

Advertisements

Θάνατος

%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82

της Αγγελικής Ζαντέ

Σήμερα,

δεν υπάρχει Σήμερα.

Αύριο,

δεν υπάρχει Αύριο.

Για το μεθαύριο

θα δω…

Προσφυγιά

του Νέστορα Ε. Φωκίδα  (ψευδώνυμο)

a-poor-girl-painting-by-gagandeep-kaur-crop

painting by Gagandeep Kaur

 

Δεν αφορώ μονάχα

της Ελλάδος τα παιδιά

Θα ξεσπώ σχεδόν παντού

Όπου υπάρχει φωτιά

Αφουγκράζομαι, θωρώ

Σπέρνω κλάμα και κακό

Πιστεύω στον πόλεμο,

απ΄αυτό ζω

Δυστυχισμένη είμαι

Συνεχίζω και πονώ

Ξάστερο τον ουρανό

δεν μπορώ να τον κρατώ

Υπήρξα και θα υπάρχω

Πάντα θα είμαι εδώ

Πόνο και δυστυχία

Μιά ζωή θα κοιτώ

Τώρα στη Μεσόγειο

-τότε στον Ινδικό-, ζω

Αγωνίζομαι να βρω

Κάτι το διαφορετικό

Δεν υπάρχει, το ψάχνω

Πάει λέω, θα τρελαθώ

Μια αιωνιότητα

Δεν φτάνει για να το βρω

Ένα πρόβλημα θα ‘μαι

Που δεν έχει μια λύση

Γεννήθηκα στον γκρεμό

Απ΄την άτιμη τη φύση

Ο καφές

%ce%ba%ce%b1%cf%86%ce%ad%cf%82

της Αγγελικής Ζαντέ

Πίνω!

τον πικρό καφέ του

παραλόγου

και

προσκαλώ τις

Μούσες

να φέρουν πίσω την

Αλήθεια και τα

Χρώματα