Ἀρχεῖα

Tόσο κοντά και τόσο μακριά

black dream

της Έφης Καραλέξη

 

Στην άκρη της λέξης,

στο τελευταίο σύμφωνο

ή

στο τελευταίο φωνήεν

παραμονεύει η έκπληξη

 

Κραυγή σε πράσινο

%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%b3%e1%bc%a0

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

 

Μια λάμπα σκόρπιζε φωτιές αλλόκοτες

πράσινα δάχτυλα σου σφίγγαν το λαιμό

η ομίχλη βάραινε

κοιτούσες αόριστα τους κώδικες που φτιάχνει η απουσία

τους χτύπους μιας μυστήριας γιορτής αφουγκραζόσουν

όλα τα χρώματα θαρρείς βουτήχτηκαν

σκουρύναν μαύρισαν

να ΄ναι η καρδιά σου αυτά τα τύμπανα;

νά ΄ναι τραγούδι οι κραυγές που κρύβεις κάτω απ’ το πόδι σου το νευρικό;

ο τοίχος άλλαξε, οι σκιές ασήκωτες

εσύ, μ’ ένα χαμόγελο ειρωνικό

αδέξια πάσχιζες να ντύσεις το θυμό σου

κρυμμένος στην πράσινη άλω δείχνεις σκληρός, φαίνεσαι ανίκητος

μα νικημένο μου

μέσα στα χρώματα και τους καπνούς

σπουργίτι αλήτη κάπου θα σού ‘πεσαν τα νύχια τα γαμψά

κάπου θα ξέχασες τ’ αετίσιο βλέμμα σου κι εκείνα τα παράταιρα φτερά

γιατί σε βλέπω κι ακούω το θρήνο σου

γιατί η απόσταση έγινε τοίχος από φωτιά

μα τα σπουργίτια είναι καλύτερα στις αποδράσεις

απ’ τις σχισμές πού ΄χεις για μάτια μπορείς να φεύγεις και να γυρνάς

σπουργίτι ελεύθερο η πανοπλία ήταν το βάρος

που σε κρατούσε μες στους καπνούς…

Θάνατος

%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82

της Αγγελικής Ζαντέ

Σήμερα,

δεν υπάρχει Σήμερα.

Αύριο,

δεν υπάρχει Αύριο.

Για το μεθαύριο

θα δω…

Προσφυγιά

του Νέστορα Ε. Φωκίδα  (ψευδώνυμο)

a-poor-girl-painting-by-gagandeep-kaur-crop

painting by Gagandeep Kaur

 

Δεν αφορώ μονάχα

της Ελλάδος τα παιδιά

Θα ξεσπώ σχεδόν παντού

Όπου υπάρχει φωτιά

Αφουγκράζομαι, θωρώ

Σπέρνω κλάμα και κακό

Πιστεύω στον πόλεμο,

απ΄αυτό ζω

Δυστυχισμένη είμαι

Συνεχίζω και πονώ

Ξάστερο τον ουρανό

δεν μπορώ να τον κρατώ

Υπήρξα και θα υπάρχω

Πάντα θα είμαι εδώ

Πόνο και δυστυχία

Μιά ζωή θα κοιτώ

Τώρα στη Μεσόγειο

-τότε στον Ινδικό-, ζω

Αγωνίζομαι να βρω

Κάτι το διαφορετικό

Δεν υπάρχει, το ψάχνω

Πάει λέω, θα τρελαθώ

Μια αιωνιότητα

Δεν φτάνει για να το βρω

Ένα πρόβλημα θα ‘μαι

Που δεν έχει μια λύση

Γεννήθηκα στον γκρεμό

Απ΄την άτιμη τη φύση

Ο καφές

%ce%ba%ce%b1%cf%86%ce%ad%cf%82

της Αγγελικής Ζαντέ

Πίνω!

τον πικρό καφέ του

παραλόγου

και

προσκαλώ τις

Μούσες

να φέρουν πίσω την

Αλήθεια και τα

Χρώματα

 

Η Ζωή είπε…

 

%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%ae%cf%84%cf%81%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%8a%cf%89%ce%ac

Σχόλιο της Άγνωστης Ζωής (Αναζητείται η Ποιήτρια)

 

Αναζητείται ποίημα αδιάτρητο στις

δολοπλοκίες των προθέσεων

με εθελόντριες λέξεις για το στρατό της άρνησης.

Ζητείται ποίημα-ασπίδα στα

διστακτικά “αν” και στα συμβιβασμένα “ναι”.

Ποίημα -επίγονος ανάστροφης εικόνας.

Αντίδοτο στις πλαστοπροσωπίες των

λέξεων που αναζητούν κομμάτια από τη ζωή μας.

Αναζητείται ποίημα πολυσήμαντο,

αφετηρία των αισθημάτων,

τριγωνική ασπίδα.

Καταζητείται ποίημα…

Είναι επικίνδυνο, πρέπει να

θανατωθεί πριν ξυπνήσει την ζωή από τη λήθη της.

 

Διαδρομή

%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%ae

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

 

Γέμισε όνειρα ο συρμός

στην πνιγηρή ατμόσφαιρα στριμώχνονται

ανάμεσα στα πόδια των ανθρώπων

φύλλα χρυσά και κόκκινα, ξερά του φθινοπώρου

της νύχτας πίκρες ή της μέρας ενοχές

του αύριο νότες που δεν παίχτηκαν ακόμη

καρφίτσες σ’ ένα χάρτη μυστικό

πούχες διπλώσει κι άφησες επίτηδες να πέσει…

Ανάμεσα σε τόση αδιάφορη υποταγή

ακόμα δείχνουν όμορφα

τα όνειρα τα ποδοπατημένα

 

Σε βλέπω με το βιβλίο στα γόνατα

ξέρω, δε θες ν’ αργήσεις στη δουλειά

μιας ξένης ζωής ανακατεύεις τα χρώματα

κι αδιόρατα με μυστικές κλωστές τη δένεις στη δική σου

αχ νάβλεπες πόσο φοβάται η ψυχή σου τούτη τη μουσική

τούτη τη θλιβερή συνάθροιση των σκυθρωπών

γιατι το ξέρει πως φτάνοντας

καθώς θα τρέχεις για να προλάβεις τις κυλιόμενες

θα το ξεχάσεις

θα μείνει ν’ αργοσέρνεται τ’ όνειρο, ν’ αργοπεθαίνει

στις φλέβες που τρέχουνε κάτω απ’ την πόλη

και θα θυμάσαι που τό τρεφες σα νάτανε παιδί

 

Πάλι κοιτάζω την εικόνα μου στο τζάμι

ψάχνω να βρω κάτι που ξέχασα μα πάει καιρός

κοιτάω συχνά κάθε που μπαίνω κι ασφυκτιώ

μα είναι τόσα πολλά κι ανάκατα

που βγαίνω πάντα με τ’ όνειρο κάποιου άλλου…