Ἀρχεῖο ἐτικεττῶν | αγγελική ζαντέ

Love letter

上官 婉兒 (2)

 

written by Shangguan Wan’er (上官  婉兒),

translated by Angela Zante,

edited by You Mei (优美)

 

First leaves are falling into the lake Dong-Ting

Oh! My love, I miss you as you are miles away

My aromatic quilt is cold without you

In brocade sky I saw the stars and the dropping of the moon

I desire to play love melodies of the Jian Nan songs about youngsters flirting

Oh! My love I’m so thirsty for a letter from you

But my thirst remains

I’m alone and desperate for long in an empty house

 

 

Ερωτική Επιστολή

της Σανγκουάν Γουάρ (上官  婉兒),

μετάφραση της Αγγελικής Ζαντέ,

επιμέλεια της Γιόου Μέι (优美)

 

Στη λίμνη Νταν Τινγκ πέφτουν τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα

Ω! Αγαπημένε μου, μου λείπεις γιατί είσαι μίλια μακριά

Χωρίς εσένα είν’κρύο τ’ομορφομύριστο πάπλωμα

Στον χρυσοκέντητο ουρανό είδα τ΄ αστέρια και το φεγγάρι καθώς έπεφτε

Ποθώ να παίξω τις ερωτικές μελωδίες των τραγουδιών Τζιέν Ναν για τα νεανικά σκιρτήματα

Ω! Αγαπημένε μου, διψώ να λάβω ένα γράμμα σου

Αλλά η δίψα μένει

Κι είμαι μόνη κι απελπισμένη χρόνια σ΄ένα άδειο σπίτι

 

綵書怨

诗人: 上官  婉兒

翻译 :曾安其

恔對:优美

 

葉下洞庭初

思君萬里餘

露濃香被冷

月落錦屏虚

欲奏江南曲

貪封薊北書

書中無别意

惟悵久離据

Ο κήπος των χρωμάτων

A garden of people

της Αγγελικής Ζαντέ

Μπήκα στον κήπο των χρωμάτων

κι είδα έναν άνθρωπο,

αυτή μου είπε:

«Σα χρώμα είσαι βιολετί»!

Α! είπα

«Ευχαριστώ!»

Μα τί να σκέφτηκε;

Τί άραγε για μένα φανταζόταν;

Περπάτησα πιο πέρα, στο διαδίκτυο

κι είδα έναν άλλον άνθρωπο,

αυτός μου είπε:

«Σα χρώμα είσαι βαθύ μπλε»

Α! είπα

«Τί όμορφος ο ωκεανός

κι ουράνιο το χρώμα!»

Μα τί να σκέφτηκε;

Τί άραγε για μένα φανταζόταν;

Προχώρησα στον κήπο των χρωμάτων

κι είδα έναν άνθρωπο,

αυτή μου είπε:

«Σα χρώμα είμαι το πορτοκαλί»!

Α! είπα

«Πόσο θαυμαστό

που αυτός ο κήπος έχει,

της γης τα μύρια χρώματα!»

Προχώρησα στον κήπο των χρωμάτων

κι είδα τον άνθρωπο!

The garden of colors

by Angela Zante

I entered the garden of colors
and I saw a person,
she told me:
“As a color you are violet”!
A! I said
“Thanks!”
But what did she think?
What did she imagine for me?

I walked further, on the internet path
and I saw another person,
he told me:
“Your color is deep blue”
A! I said
“How beautiful the ocean is
with a heavenly color! ”
But what did he think?
What did he imagine for me?

I went to the garden of colors
and I saw a person,
she told me:
“My color is orange!”
A! I said
“How wonderful
that this garden has
the earth’s myriads colors! ”

I went to the garden of colors
and I saw the person!

 

 

 

 

Ζωγραφίζω την πέτρα

Sangouan Wanr

της Σανγκουάν Γουάρ (上官  婉兒)

απόδοση στα ελληνικά της Αγγελικής Ζαντέ

Ζωγραφίζω την πέτρα

 

καθώς

 

ο αέρας υφαίνει το νερό.

Για μένα

 

πολυτιμότερες είναι

 

οι ευωδιές των λουλουδιών.

石畵妝苔色

風梭織水文

山室何為貴

唯餘桂熏

登 鹳 雀 楼

澄 鹳 雀 楼

王 之涣

白 日 依 山 尽

黄 河 入 海 流

欲 穷 千 里  目

更 上 一  层 楼

 

On the Stork Tower

by Wang Zhihuan

The sun along the mountain bows;

The Yellow River seawards flows.

You will enjoy a grander sight;

By climbing to a greater height.

 

Tου πελαργού ο πύργος

του Γουάν Τζιχουάν, ποιητική απόδοση στα ελληνικά της Αγγελικής Ζαντέ

Ο ήλιος στις κορυφογραμμές μιλά,

ο Κίτρινος ποταμός  τη θάλασσα φιλά.

Νοιώθεις απολαυστικότερα,

όταν αναρριχάσαι ένα βήμα ψηλότερα.

Η λησμονιά

alain bosquet2

του Αλαίν Μποσκέ, μετάφραση Αγγελικής Ζαντέ

Ξεχνώ τον εαυτό μου. Ξεχνώ το σώμα μου.

Ξεχνώ τον σκελετό μου πως φαίνεται.

Ξεχνώ τον αιώνα και τη διακόσμηση,

τη γκρίζα μέρα και τις άσπρες νύχτες.

Ξεχνώ το δικαίωμα και την υποχρέωση,

το άτομο, τη δημοκρατία.

Ξεχνώ το δρόμο και το προάστιο,

την ενέδρα της μουσικής.

Ξεχνώ το ψωμί. Ξεχνώ την αγάπη.

Ξεχνώ την αδελφή μου, την  ευτυχισμένη γυναίκα,

και το μονοπάτι μες στο δάσος.

Ξεχνώ ότι η υπερηφάνεια μου με κατατρώει

κι η δίψα μου είναι μακριά

πριν από μια τρελή πηγή.

Ξεχνώ την πικρή μου αλήθεια

που υπακούει στον λόγο μου.

Ξεχνώ ότι δεν στάθηκα

στο ύψος των διλημμάτων μου.

Θυμάμαι ότι , μπροστά στα μάτια

και την μηδαμινότητα, αυτό το ποίημα,

αυτό το απόλυτο,

είναι κραυγή στο Θεό.


L’oublie

de Alain Bosquet

J’oublie ma peau. J’oublie mon corps.

J’oublie mon squelette qui penche.

J’oublie le siècle et le décor,

la journée grise et les nuits blanches.

J’oublie le droit et le devoir,

l’individu, la république.

J’oublie la rue et le faubourg,

les guet-apens de la musique.

J’oublie le pain. J’oublie l’amour.

J’oublie ma sœur, la femme heureuse,

et le chemin dans la forêt.

J’oublie que mon orgueil me creuse

et que ma soif est en arrêt

devant une fontaine folle.

J’oublie ma triste vérité,

qui obéit à ma parole.

J’oublie que je n’ai pas été

à la hauteur de mes dilemmes.

Je ne retiens, au fond des yeux

et du néant, que ce poème,

cet absolu,

ce cri vers Dieu.

Για την Σαπφώ

για την σαπφω

της Αγγελικής Ζαντέ

Για την Σαπφώ θα γράψω

μην τύχει και ξεθάψω

σβησμένα κείμενα

λέξεις μουσικές και μετρημένες

μ’απόλυτη σοφία ζυγισμένες

 

Για την Σαπφώ θα γράψω

μην τύχει και ξεθάψω

αλλοιωμένους πάπυρους

ιαχές από κόρες σοφές

όλο γέλια κι όμως λυπημένες

 

Είν’ η Σαπφώ τώρα εδώ;

Οι κόρες οι σπουδαίες;

Κέλομαι σας

στο φως του ήλιου να σταθείτε

και την σοφία ελεύθερα πλέον να γευτείτε

 

 

 

 

 

Ο λοιμός

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

Ιστορίες του Θουκυδίδη,[2.54.1]-[2.54.5], νεοελληνική απόδοση Αγγελικής Ζαντέ

[2.54.1]  Σε τέτοια παθήματα έχοντας περιπέσει οἱ  Ἀθηναῖοι  πιέζονταν,

γιατί οι άνθρωποι και πέθαιναν  εντός της πόλης  κι η γῆς ἔξω ρήμαζε.

[2.54.2]  μες τα δεινά  κάποιοι θυμήθηκαν  και το τραγούδι τούτο,

που λέγαν οἱ πρεσβύτεροι πως τραγουδιόταν  κάποτε

«θάρθει ο Δωρικὸς ο πόλεμος μαζί και ο λοιμὸς.»

[2.54.3]  Έριδα  ξέσπασε λοιπόν στους  ἀνθρώπους

ότι το τραγούδι δεν μίλαγε παλιότερα για τον  λοιμὸν-την ασθένεια,

ἀλλὰ τον λιμόν – την πείνα,

όμως φάνηκε ότι ἐνίκησε  ἐπὶ τοῦ παρόντος ότι έλεγε για τον λοιμὸν·

γιατί οἱ  ἄνθρωποι τὴν μνήμην χρησιμοποιούσαν ανάλογα μ΄αυτά που πάθαιναν.

Πιστεύω ότι αν κάποτε έρθει ἄλλος  Δωρικὸς  πόλεμος  μετά απ’ αυτόν

καὶ συμβῇ λιμός-πείνα,

θα τον τραγουδήσουν  έτσι ως λιμό-πείνα  όπως είναι φυσικό.

[2.54.4]   θυμήθηκαν οι επαΐοντες και τον χρησμό  προς  Λακεδαιμόνιους,

ὅταν αυτοί ρώτησαν τὸν θεὸν αν πρέπει να πολεμήσουν,

τους απάντησε ότι αν πολεμήσουν κατὰ κράτος θα νικήσουν,

καὶ αὐτὸς είπε ότι θα συμβάλει.

[2.54.5]  άρα όσα λοιπόν γίνονταν, είκαζαν, ότι όμοια εἶναι με τον χρησμό·

με την εισβολή τῶν Πελοποννησίων ἡ νόσος ξεκίνησε εὐθύς,

και στην μὲν Πελοπόννησον η νόσος δεν  ἐσῆλθεν,

σε σημείο ἄξιον να εἰπωθεί,

προξένησε μεν δεινά στην Ἀθήνα κυρίως,

ἔπειτα δὲ καὶ σ΄άλλα  χωριά  πολυανθρωπότατα.

Αυτά γίνονταν κατὰ τὴν διάρκεια της νόσου.


ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΙ [2.54.1]-[2.54.5]

 

[2.54.1]  Τοιούτῳ μὲν πάθει οἱ Ἀθηναῖοι περιπεσόντες ἐπιέζοντο,

ἀνθρώπων τ’ ἔνδον θνῃσκόντων καὶ γῆς ἔξω δῃουμένης.

[2.54.2]  ἐν δὲ τῷ κακῷ οἷα εἰκὸς ἀνεμνήσθησαν καὶ τοῦδε τοῦ ἔπους,

φάσκοντες οἱ πρεσβύτεροι πάλαι ᾄδεσθαι

«ἥξει Δωριακὸς πόλεμος καὶ λοιμὸς ἅμ’ αὐτῷ.»

[2.54.3]  ἐγένετομὲνοὖνἔριςτοῖςἀνθρώποις

μὴ λοιμὸν ὠνομάσθαι ἐν τῷ ἔπει ὑπὸ τῶν παλαιῶν,

ἀλλὰ λιμόν, ἐνίκησε δὲ ἐπὶ τοῦ παρόντος εἰκότως λοιμὸν εἰρῆσθαι·

οἱ γὰρ ἄνθρωποι πρὸς ἃ ἔπασχον τὴν μνήμην ἐποιοῦντο.

ἢν δέ γε οἶμαί ποτε ἄλλος πόλεμος καταλάβῃ

Δωρικὸς τοῦδε ὕστερος καὶ ξυμβῇ γενέσθαι λιμόν,

κατὰ τὸ εἰκὸς οὕτως ᾄσονται.

[2.54.4]   μνήμη δὲ ἐγένετο καὶ τοῦ Λακεδαιμονίων χρηστηρίου τοῖς εἰδόσιν,

ὅτε ἐπερωτῶσιν αὐτοῖς τὸν θεὸν

εἰ χρὴ πολεμεῖν ἀνεῖλε κατὰ κράτος πολεμοῦσι νίκην ἔσεσθαι,

καὶ αὐτὸς ἔφη ξυλλήψεσθαι.

[2.54.5]  περὶ μὲν οὖν τοῦ χρηστηρίου τὰ γιγνόμενα ᾔκαζον ὁμοῖα εἶναι·

ἐσβεβληκότων δὲ τῶν Πελοποννησίων ἡ νόσος ἤρξατο εὐθύς,

καὶ ἐς μὲν Πελοπόννησον οὐκ ἐσῆλθεν,

ὅτι καὶ ἄξιον εἰπεῖν,

ἐπενείματο δὲ Ἀθήνας μὲν μάλιστα,

ἔπειτα δὲ καὶ τῶν ἄλλων χωρίων τὰ πολυανθρωπότατα.

ταῦτα μὲν τὰ κατὰ τὴν νόσον γενόμενα.

 

Θάνατος

%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82

της Αγγελικής Ζαντέ

Σήμερα,

δεν υπάρχει Σήμερα.

Αύριο,

δεν υπάρχει Αύριο.

Για το μεθαύριο

θα δω…

Ο καφές

%ce%ba%ce%b1%cf%86%ce%ad%cf%82

της Αγγελικής Ζαντέ

Πίνω!

τον πικρό καφέ του

παραλόγου

και

προσκαλώ τις

Μούσες

να φέρουν πίσω την

Αλήθεια και τα

Χρώματα

 

Αυτοβιογραφία

leivaditis-tasos

του Τάσου Λειβαδίτη

Άνθρωποι που δε γνώρισα ποτέ μού δώσαν το αίμα μου και
τ’ όνομά μου
στην ηλικία μου χιονίζει, χιονίζει αδιάκοπα
μια κίνηση πάντα σα να ’θελα να προφυλαχτώ από ’να χτύπημα
δίψασα για όλη τη ζωή, κι όμως την άφησα
για ν’ αρπαχτώ απ’ τα πελώρια αγκάθια της αιωνιότητας,
η σάρκα μου ένας επίδεσμος γύρω απ’ το αυριανό μου τίποτα
κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει στον πόνο μου
εκτός απ’ τον ίδιο μου τον πόνο – είμαι εδώ, ανάμεσά σας,
κι ολομόναχος,
κ’ η ποίηση σα μια μεγάλη αλήθεια που την ανακαλύπτεις
ύστερ’ από χρόνια,
όταν δεν μπορεί να σου χρησιμέψει πια σε τίποτα.

Επάγγελμά μου: το ακατόρθωτο.

 


 

Autobiography

By Tasos Leivaditis, translated by Angela Zante

People who I never met gave me  my blood and
my name
at my age it snows, it snows incessantly
a move always as if I’d like to guard against a hit
I was thirsty for the whole life, yet I left
to be ravished  by  the huge thorns of eternity,
my flesh a bandage around  my tomorrows nothing
no one can help me in my pain
apart from my own pain – I’m here among you,
and all alone,
and ms poetry like a great truth to discover
after years,
when she cannot serve you anymore to anything
My profession: the impossible.

 

 

Ἐλπὶς ἐν ἀνθρώποισι

pandora

Θέογνις ὁ Μεγαρεύς

Ἐλπὶς ἐν ἀνθρώποισι μόνη θεὸς ἐσθλὴ ἔνεστιν͵
ἄλλοι δ΄ Οὔλυμπόν<δ΄> ἐκπρολιπόντες ἔβαν·
ὤιχετο μὲν Πίστις͵ μεγάλη θεός͵ ὤιχετο δ΄ ἀνδρῶν
Σωφροσύνη͵ Χάριτές τ΄͵ ὦ φίλε͵ γῆν ἔλιπον·
ὅρκοι δ΄ οὐκέτι πιστοὶ ἐν ἀνθρώποισι δίκαιοι͵
οὐδὲ θεοὺς οὐδεὶς ἅζεται ἀθανάτους.
εὐσεβέων δ΄ ἀνδρῶν γένος ἔφθιτο͵ οὐδὲ θέμιστας
οὐκέτι γινώσκουσ΄ οὐδὲ μὲν εὐσεβίας.
ἀλλ΄ ὄφρα τις ζώει καὶ ὁρᾶι φῶς ἠελίοιο͵
εὐσεβέων περὶ θεοὺς Ἐλπίδα προσμενέτω·
εὐχέσθω δὲ θεοῖσι͵ καὶ ἀγλαὰ μηρία καίων
Ἐλπίδι τε πρώτηι καὶ πυμάτηι θυέτω.
φραζέσθω δ΄ ἀδίκων ἀνδρῶν σκολιὸν λόγον αἰεί͵
οἳ θεῶν ἀθανάτων οὐδὲν ὀπιζόμενοι
αἰὲν ἐπ΄ ἀλλοτρίοις κτεάνοις ἐπέχουσι νόημα͵
αἰσχρὰ κακοῖς ἔργοις σύμβολα θηκάμενοι.

Η Ελπίδα στους ανθρώπους

του Θέογνη, απόδοση στα νεοελληνικά Αγγελική Ζαντέ

 

Η Ελπίδα στους ανθρώπους είν΄ η μόνη καλοκάγαθη θεά·

οι άλλοι θεοί  εγκαταλείποντάς τους,  στον Όλυμπο επήγαν.

Αναχώρησε η Πίστη, μεγάλη θεά, τους ανθρώπους άφησαν

η Σωφροσύνη κι οι Xάριτες και ω! φίλε τη γη εγκατέλειψαν·

οι όρκοι τώρα πιά δεν τηρούνται,

ούτε τους αθανάτους θεούς κανείς τιμά·

των ευσεβών ανθρώπων χάθηκε το γένος, ούτε τους νόμους

κανείς δεν αναγνωρίζει ούτε την ευσέβεια.

Αλλά όσο ζει κανείς και το φως του ήλιου βλέπει

αν είναι θεοσεβούμενος  ας προσμένει την Ελπίδα,

ας προσεύχεται στους θεούς καίγοντας αστραφτερά μηριά

τιμώντας  πρώτη και τελευταία την Ελπίδα.

Ας προσέχει πάντα τα ανέντιμα λόγια των αδίκων,

που καθόλου δεν λογαριάζουν τους αθάνατους θεούς

και πάντα αποβλέπουν σ΄ αλλότρια αγαθά

και με έργα κακόβουλα προωθούν τα αισχρά σχέδιά τους.

Οι Πεισθέταιροι

της Αγγελικής Ζαντέ

%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%b8%ce%ad%cf%84%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%bf%ce%b9

Ιδού τα Διονύσια

με τους Πεισθέταιρους

χωρίς φτερά.

Ο Τσαλαπετεινός από νωρίς

είναι φευγάτος.

Ο Ευελπίδης αν γέλαγε,

το χάχανο του κόπηκε στη μέση.

Ε! Η αντιπροσωπεία  έφτασε,

όμως ο Ηρακλής αποκοιμήθηκε,

ο Ποσειδώνας  αναχώρησε για τον ωκεανό

κι ο Τριβαλλός ξεκοκκαλίζει ακόμα το γουρούνι.

Αποφασίστηκε κρυφά:

οι γάμοι δεν θα γίνουν.

Η νεαρή θεά που όρνιθες εκτρέφει

άραγε να το ξέρει;

 

 

 

Η Πάπισσα Ιωάννα

της Αγγελικής Ζαντέ

Πάπισσα Ιωάννα

Η τρύπια έδρα είναι

στην όραση και την αφή των εκλογέων

πιστό τεκμήριο του Ανδρισμού

γιατί οι ψηλαφούντες τον “Νέον Πάπα”

αναφωνούν εκ της Τιβί,

μ΄ανάλογες διαφημίσεις,

αναγραφές σε τοίχους κι ιερά τιτιβίσματα:

“ΕΧΕΙ”

—————-

Για την κοπρανικήν και

σήμερα μιλούν την ίδια γλώσσα

με το θεόμεμπτο έργο τους

οι κόπροι του Αυγείου

στο θέατρο σκιών του παραλόγου,

καθώς η κυρά Μάρω πλένει σαράντα δύσοσμα σώβρακα.

—————-

Τότε βγαίνει ο Καραγκιόζης απ΄την παράγκα του

κι αναφωνεί:

“Κυρίες μου,

ΣΥΓΝΩΜΗ…αλλά

ανά τους αιώνες

καταχραστήκαμε την Μεγαλοσύνη σας”.

Α! Τι λάθος!

Για κοίτα!

Η Αγλαΐα είναι

η γυναίκα του,

που ντύθηκε τα κουρέλια του

μη και την αφουγκραστούνε

οι κοπρίτες

The Papess Joanne

Νεφελοκοκκυγία

σταχτόχηνες  από natura graeca

της  Αγγελικής Ζαντέ

Σταχτόχηνες γαλαζωπές πετούν,

λευκοί νάρκισσοι μυροβολούν

κι ο Γεροβαρνούντας σαν

όραμα κοιτά και ξανακοιτά.

Ν’αναρωτιέται πού

είναι η κατοικία των πουλιών;

Πού τα φτερά

τους πάνε;

Χρυσές οι πολυθρόνες τους;

Διαμάντια στα όνειρά τους;

_________

Φτωχός, ξεβράκωτος 0 τσιμεντένιος στρατιώτης

βούτηξε στην θάλασσα

κι η γοργόνα -πόοοσο όμορφη – πνίγηκε

στα βοθρολύματα.

Κάποιοι σκοτώνονται στα μαρμαρένια αλώνια

του βασιλιά καρνάβαλου.

_________

Τότε η Κασσία εμφανίζεται στο αλαλάζον πλήθος

και  ανακοινώνει:

«Ὡς ἂρα δι’ ἀνθρώπου ἐῤῥρύη τὰ φαῦλα,

ἀλλά καὶ δι’ ἀνθρώπου πηγάζει τά κρείττω».

Η οθόνη της τηλεόρασης μαυρίζει

κι ο άνθρωπος εξαφανίζεται από την γη.

That’s all folks!

Hope

by Angela Zante

 

the deaf fish

 

Soul in dispersion

collects the sun,

its warmed eye rises

carring hopes.

the hopes are given

to the undeads

being crowded on the life-dock.

————

Whose row is first?

Why?

————

A voice is coming…:

“Strongly hold the Hope,

only feed the fishes.

AND you’ll be happy again!”

Dilek Doğan

της Αγγελικής Ζαντέ

dilekdogan

Χτενίζω τα όμορφα

μαύρα μαλλιά μου,

τι ωραία που ΄ναι

η ζωή στα 25,

τι ωραίο το σπίτι μου,

τι καθαρό!

Κανέναν δεν θ’αφήσω

να μου το λερώσει,

κανέναν με τις μπότες του

να μπει.

——

Χαρίζω σε σας το χαμόγελό μου

και μιά καθάρια,

λέφτερη ματιά.

Τι κρίμα για τον άνανδρο

που με μιά σφαίρα μ’ έκανε

αθάνατη!

Ο σπαραγμός για την νεαρή Αντίβια

της Ανύτης, νεοελληνική απόδοση Αγγελικής Ζαντέ

red-lily2

Οδύρομαι για την νεαρή Αντίβια, γι΄αυτήν πολλοί

σαν μέλλοντες γαμπροί έφθασαν στο σπίτι του πατέρα της

θαυμάζοντας την σύνεση και την ομορφιά της, αλλά πάνω απ΄όλες

τις ελπίδες το μέλλον κύλισ΄ η ολέθρια η Μοίρα.

Παρθένον Ἀντιβίαν κατοδύρομαι

τῆς Ἀνύτης

——-

Παρθένον Ἀντιβίαν κατοδύρομαι, ἇς ἐπὶ πολλοί

νυμφίοι ἱέμενοι πατρὸς ἵκοντο δόμον

κάλλευς καὶ πινυτᾶτος ἀνὰ κλέος· ἀλλ’ ἐπὶπάντων

ἐλπίδας οὐλομένα Μοῖρ’ ἐκύλισε πρόσω.

 

Ἐννέα Μοῦσαι γαῖα τέκεν

τοῦ Αντιπάτρου τοῦ Θεσσαλονικέως

Nine Muses

Τάσδε θεογλώσσους Ἑλικὼν ἔθρεψε γυναῖκας
ὕμνοις, καὶ Μακεδὼν Πιερίας σκόπελος,
Πρήξιλλαν, Μοιρώ, Ἀνύτης στόμα, θῆλυν Ὅμηρον,
Λεσβιάδων Σαπφὼ κόσμον ἐυπλοκάμων,
Ἤρινναν, Τελέσιλλαν ἀγακλέα, καὶ σέ, Κόριννα,
θοῦριν Ἀθηναίης ἀσπίδα μελψαμέναν,
Νοσσίδα θηλύγλωσσον, ἰδὲ γλυκυαχέα Μύρτιν,
πάσας ἀενάων ἐργάτιδας σελίδων.
Ἐννέα μὲν Μούσας μέγας Οὐρανός, ἐννέα δ᾽ αὐτὰς
γαῖα τέκεν, θνατοῖς ἄφθιτον εὐφροσύναν.

Εννέα Μούσες γέννησε η γη

του Αντίπατρου του Θεσσαλονικιού, νεοελληνική απόδοση Αγγελικής Ζαντέ

——–

Τέτοιες γυναίκες μ’ αθάνατη λαλιά, με ύμνους,

ανέθρεψε ο Ελικώνας κι η Μακεδονική της Πιερίας η κορφή,

την Πράξιλλα, την Μοιρώ,το στόμα της Ανύτης, γυναίκας σαν τον Όμηρο,

την Σαπφώ το κόσμημα των καλοχτενισμένων της Λέσβου γυναικών,

την Ήριννα, την ένδοξη Τελέσιλλα, κι εσέ την Κόριννα,

που τραγούδησες με την άρπα σου για την πολεμική της Αθηνάς ασπίδα,

την Νοσσίδα φωνή των γυναικών, να κι η Μύρτιδα που ηχεί γλυκά,

όλες εργάτριες αέναων σελίδων.

Εννέα οι Μούσες του Μέγα ουρανού, κι εννέα οι Μούσες που η γη τις γέννησε

(χαρίζοντας) στους θνητούς άφθαρτη ευφροσύνη.

Aylan Kurdi

της Αγγελικής Ζαντέ

medusa

Η απανθρωπότητα συνάντησε

την Μέδουσα και πέτρωσε.

2015 άφτερα πουλιά

κοκκάλωσαν στον ουρανό.

που΄ναι ο ήλιος,

που΄ναι η θάλασσα,

που΄ναι ο αέρας;

—–

Τα κοινωνικά δίκτυα απέστειλαν

στο έρεβος ανύπαρκτα δάκρυα.

Οι σκιτσογράφοι έφαγαν τα μολύβια τους

και κρώζουν απ΄τον πόνο.

που΄σαι Aylan;

που΄ναι η μάνα σου;

που΄σαι μωρό μου;

Θάνατος στα ελληνικά πετρέλαια ή τα παιδιά του Ζεβεδαίου

της Αγγελικής Ζαντέ, στη μνήμη των δύο εργατών των Ελληνικών Πετρελαίων

ippeus

Το άφθαρτο του μαύρου

έγνεψε μιά φορά

κι ο Δευτεραίος των Ζεβεδαίων

κάθησε  δεξιά του Χριστού.

Ο επόμενος δεν περίμενε,

κάθησε αριστερά.

Ο θάνατος στόλισε

τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Προσοχή! Τώρα εκδίδονται οι αρλεκίνοι,

με ανακοινώσεις για το μοιραίο καμίνι.

Στην Αχερουσία λίμνη του κέρδους

ο βαρκάρης περιμένει

τα υπόλοιπα παιδιά,

τα παιδιά του Ζεβεδαίου.