Ἀρχεῖο ἐτικεττῶν | Βισλάβα Σιμπόρσκα

Τίποτα δυο φορές

%ce%b2%ce%b9%cf%83%ce%bb%ce%ac%ce%b2%ce%b1-%cf%83%ce%b9%ce%bc%cf%80%cf%8c%cf%81%cf%83%ce%ba%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%89%ce%bd%ce%ae-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ae%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b1

της Βισλάβα Σιμπόρσκα, μετάφραση του Άλκη Τσελέντη

Τίποτα δεν μπορεί ποτέ να συμβεί δύο φορές
Αποτέλεσμα, το θλιβερό γεγονός
ότι φτάνουμε εδώ απροετοίμαστοι
και φεύγουμε χωρίς τη δυνατότητα ν’ αποχτήσουμε πείρα.

Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας περισσότερο αδαής,
κι αν είσαι ο χειρότερος μαθητής του πλανήτη,
δεν μπορείς να επαναλάβεις την τάξη το καλοκαίρι:
αυτή η σειρά μαθημάτων προσφέρεται μόνο μια φορά.

Καμιά μέρα δεν αντιγράφει την προηγούμενη,
δυο νύχτες δεν θα διδάξουν τι είναι ευδαιμονία
με τον ίδιο τρόπο επακριβώς,
και ούτε ακριβώς με τα ίδια φιλιά.

Μια μέρα, ίσως κάποια επιπόλαια γλώσσα
αναφέρει τ’ όνομα σου τυχαία:
Έχω την αίσθηση σαν να εκσφεντονίστηκε ένα ρόδο
μέσα στο δωμάτιο, όλο χρώμα κι ευωδιά.

Την άλλη μέρα αν και είσαι εδώ μαζί μου,
δεν μπορώ ν’ αποφύγω να κοιτάζω το ρολόι του τοίχου:
Ένα ρόδο; ένα ρόδο; Τι μπορούσε να είναι εκείνο;
Ένα λουλούδι ή ένας βράχος;

Γιατί πρέπει να θεωρούμε τη μέρα που φεύγει
με τόσο πολύ άχρηστο φόβο και θλίψη;
Είναι μέσα στη φύση της να μη στέκεται:
Το σήμερα φεύγει πάντα στο αύριο.

Προτιμώ να ψάχνουμε με χαμόγελα και φιλιά
αρμονία κάτω από τ’ άστρα μας,
μόλο που είμαστε διαφορετικοί (είμαστε σύμφωνοι)
ακριβώς όπως είναι δυο σταγόνες νερού.

 

Ψαλμός

της Βισλάβα Σιμπόρσκα, μετάφραση Βασίλη Καραβίτη

Βισλάβα Σιμπόρσκα

Ω, πόσο διάτρητα είναι τα σύνορα στις πολιτείες

που έστησαν οι άνθρωποι!

Πόσο αμέτρητα τα σύννεφα που επιπλέουν

ατιμώρητα πάνω τους!

Πόσο αμέτρητη η άμμος των ερήμων που μετακινείται

από χώρα σε χώρα!

Πόσο αμέτρητα τα βουνίσια βότσαλα που κατρακυλούν

στις ξένες επικράτειες

με προκλητικά πηδηματάκια!

                                    

Χρειάζεται εδώ να απαριθμήσω κάθε πουλί, ένα ένα,

πως πετάει πάνω απ’ τη μεθόριο

ή πως προσγειώνεται μόλις τώρα πάνω

στο χαμηλό οδόφραγμα της;

Αν πρόκειται μόνο για ένα σπουργίτι- η ουρά του

βρίσκεται τώρα στα ξένα

αν και το ράμφος του είναι ακόμα στην πατρίδα,

κι επιπλέον –σαν να μην έφτανε αυτό- δεν σταματάει

να πηγαινοέρχεται σα νευρόσπαστο.

                                    

Απ’ τα’ αναρίθμητα έντομα θα ξεχωρίσω

μόνο το μυρμήγκι,

που ανάμεσα στην αριστερή και τη δεξιά

αρβύλα του συνοριακού φρουρού

στο ερώτημα «που πηγαίνει» και «πουθ’ έρχεται»

δεν φορτώνεται καμιά απόκριση.

                                     

Ω, τι θέαμα να βλέπεις αυτό το χάος

πάνω σε κάθε ήπειρο με μια ματιά

και σ’ όλες τις λεπτομέρειες

γιατί, δεν είναι το λιγούστρο στην αντίπερα όχθη

που περνάει λαθραία το πολλοστό του φύλλο

σ’ όλο το πλάτος του ποταμού;

Γιατί ποιος, αν όχι η σουπιά με τα θρασύτατα

μακριά πλοκάμια της,

παραβιάζει την καθαγιασμένη σφαίρα

των χωρικών υδάτων;

                                             

Γενικά μπορούμε να μιλάμε για κάποιο

είδος τάξης

όταν ακόμα και τ΄ αστέρια δεν γίνεται

να τα ορίσουμε σωστά

έτσι ώστε να ξέρουμε για το καθένα ποιο απ’ όλα

ακτινοβολεί και για ποιον;

                                           

Κι ας μην μιλήσομε για την αξιόμεμπτη εξάπλωση

της ομίχλης!

Και τις μάζες της σκόνης πάνω σ’ όλες τις στέπες

σα να μην είχαν διόλου διαμοιραστεί.

Και τους αντίλαλους στ απρόθυμα κύματα του αέρα,

από φωνές, επικλητικά τσιρίγματα

και υπαινικτικά γουργουρητά.

                                          

Μόνο ό,τι είναι ανθρώπινο μπορεί πραγματικά

να είναι ξένο.

Τα υπόλοιπα είναι όλα πυκνοπλεγμένα δάση,

λαγούμια από τυφλοπόντικες και άνεμος.