Ἀρχεῖο ἐτικεττῶν | Ζαντέ

Ἐλπὶς ἐν ἀνθρώποισι

pandora

Θέογνις ὁ Μεγαρεύς

Ἐλπὶς ἐν ἀνθρώποισι μόνη θεὸς ἐσθλὴ ἔνεστιν͵
ἄλλοι δ΄ Οὔλυμπόν<δ΄> ἐκπρολιπόντες ἔβαν·
ὤιχετο μὲν Πίστις͵ μεγάλη θεός͵ ὤιχετο δ΄ ἀνδρῶν
Σωφροσύνη͵ Χάριτές τ΄͵ ὦ φίλε͵ γῆν ἔλιπον·
ὅρκοι δ΄ οὐκέτι πιστοὶ ἐν ἀνθρώποισι δίκαιοι͵
οὐδὲ θεοὺς οὐδεὶς ἅζεται ἀθανάτους.
εὐσεβέων δ΄ ἀνδρῶν γένος ἔφθιτο͵ οὐδὲ θέμιστας
οὐκέτι γινώσκουσ΄ οὐδὲ μὲν εὐσεβίας.
ἀλλ΄ ὄφρα τις ζώει καὶ ὁρᾶι φῶς ἠελίοιο͵
εὐσεβέων περὶ θεοὺς Ἐλπίδα προσμενέτω·
εὐχέσθω δὲ θεοῖσι͵ καὶ ἀγλαὰ μηρία καίων
Ἐλπίδι τε πρώτηι καὶ πυμάτηι θυέτω.
φραζέσθω δ΄ ἀδίκων ἀνδρῶν σκολιὸν λόγον αἰεί͵
οἳ θεῶν ἀθανάτων οὐδὲν ὀπιζόμενοι
αἰὲν ἐπ΄ ἀλλοτρίοις κτεάνοις ἐπέχουσι νόημα͵
αἰσχρὰ κακοῖς ἔργοις σύμβολα θηκάμενοι.

Η Ελπίδα στους ανθρώπους

του Θέογνη, απόδοση στα νεοελληνικά Αγγελική Ζαντέ

 

Η Ελπίδα στους ανθρώπους είν΄ η μόνη καλοκάγαθη θεά·

οι άλλοι θεοί  εγκαταλείποντάς τους,  στον Όλυμπο επήγαν.

Αναχώρησε η Πίστη, μεγάλη θεά, τους ανθρώπους άφησαν

η Σωφροσύνη κι οι Xάριτες και ω! φίλε τη γη εγκατέλειψαν·

οι όρκοι τώρα πιά δεν τηρούνται,

ούτε τους αθανάτους θεούς κανείς τιμά·

των ευσεβών ανθρώπων χάθηκε το γένος, ούτε τους νόμους

κανείς δεν αναγνωρίζει ούτε την ευσέβεια.

Αλλά όσο ζει κανείς και το φως του ήλιου βλέπει

αν είναι θεοσεβούμενος  ας προσμένει την Ελπίδα,

ας προσεύχεται στους θεούς καίγοντας αστραφτερά μηριά

τιμώντας  πρώτη και τελευταία την Ελπίδα.

Ας προσέχει πάντα τα ανέντιμα λόγια των αδίκων,

που καθόλου δεν λογαριάζουν τους αθάνατους θεούς

και πάντα αποβλέπουν σ΄ αλλότρια αγαθά

και με έργα κακόβουλα προωθούν τα αισχρά σχέδιά τους.

Οι Πεισθέταιροι

της Αγγελικής Ζαντέ

%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%b8%ce%ad%cf%84%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%bf%ce%b9

Ιδού τα Διονύσια

με τους Πεισθέταιρους

χωρίς φτερά.

Ο Τσαλαπετεινός από νωρίς

είναι φευγάτος.

Ο Ευελπίδης αν γέλαγε,

το χάχανο του κόπηκε στη μέση.

Ε! Η αντιπροσωπεία  έφτασε,

όμως ο Ηρακλής αποκοιμήθηκε,

ο Ποσειδώνας  αναχώρησε για τον ωκεανό

κι ο Τριβαλλός ξεκοκκαλίζει ακόμα το γουρούνι.

Αποφασίστηκε κρυφά:

οι γάμοι δεν θα γίνουν.

Η νεαρή θεά που όρνιθες εκτρέφει

άραγε να το ξέρει;

 

 

 

Η Πάπισσα Ιωάννα

της Αγγελικής Ζαντέ

Πάπισσα Ιωάννα

Η τρύπια έδρα είναι

στην όραση και την αφή των εκλογέων

πιστό τεκμήριο του Ανδρισμού

γιατί οι ψηλαφούντες τον “Νέον Πάπα”

αναφωνούν εκ της Τιβί,

μ΄ανάλογες διαφημίσεις,

αναγραφές σε τοίχους κι ιερά τιτιβίσματα:

“ΕΧΕΙ”

—————-

Για την κοπρανικήν και

σήμερα μιλούν την ίδια γλώσσα

με το θεόμεμπτο έργο τους

οι κόπροι του Αυγείου

στο θέατρο σκιών του παραλόγου,

καθώς η κυρά Μάρω πλένει σαράντα δύσοσμα σώβρακα.

—————-

Τότε βγαίνει ο Καραγκιόζης απ΄την παράγκα του

κι αναφωνεί:

“Κυρίες μου,

ΣΥΓΝΩΜΗ…αλλά

ανά τους αιώνες

καταχραστήκαμε την Μεγαλοσύνη σας”.

Α! Τι λάθος!

Για κοίτα!

Η Αγλαΐα είναι

η γυναίκα του,

που ντύθηκε τα κουρέλια του

μη και την αφουγκραστούνε

οι κοπρίτες

The Papess Joanne

Νεφελοκοκκυγία

σταχτόχηνες  από natura graeca

της  Αγγελικής Ζαντέ

Σταχτόχηνες γαλαζωπές πετούν,

λευκοί νάρκισσοι μυροβολούν

κι ο Γεροβαρνούντας σαν

όραμα κοιτά και ξανακοιτά.

Ν’αναρωτιέται πού

είναι η κατοικία των πουλιών;

Πού τα φτερά

τους πάνε;

Χρυσές οι πολυθρόνες τους;

Διαμάντια στα όνειρά τους;

_________

Φτωχός, ξεβράκωτος 0 τσιμεντένιος στρατιώτης

βούτηξε στην θάλασσα

κι η γοργόνα -πόοοσο όμορφη – πνίγηκε

στα βοθρολύματα.

Κάποιοι σκοτώνονται στα μαρμαρένια αλώνια

του βασιλιά καρνάβαλου.

_________

Τότε η Κασσία εμφανίζεται στο αλαλάζον πλήθος

και  ανακοινώνει:

«Ὡς ἂρα δι’ ἀνθρώπου ἐῤῥρύη τὰ φαῦλα,

ἀλλά καὶ δι’ ἀνθρώπου πηγάζει τά κρείττω».

Η οθόνη της τηλεόρασης μαυρίζει

κι ο άνθρωπος εξαφανίζεται από την γη.

That’s all folks!

Hope

by Angela Zante

 

the deaf fish

 

Soul in dispersion

collects the sun,

its warmed eye rises

carring hopes.

the hopes are given

to the undeads

being crowded on the life-dock.

————

Whose row is first?

Why?

————

A voice is coming…:

“Strongly hold the Hope,

only feed the fishes.

AND you’ll be happy again!”

Dilek Doğan

της Αγγελικής Ζαντέ

dilekdogan

Χτενίζω τα όμορφα

μαύρα μαλλιά μου,

τι ωραία που ΄ναι

η ζωή στα 25,

τι ωραίο το σπίτι μου,

τι καθαρό!

Κανέναν δεν θ’αφήσω

να μου το λερώσει,

κανέναν με τις μπότες του

να μπει.

——

Χαρίζω σε σας το χαμόγελό μου

και μιά καθάρια,

λέφτερη ματιά.

Τι κρίμα για τον άνανδρο

που με μιά σφαίρα μ’ έκανε

αθάνατη!

Ο σπαραγμός για την νεαρή Αντίβια

της Ανύτης, νεοελληνική απόδοση Αγγελικής Ζαντέ

red-lily2

Οδύρομαι για την νεαρή Αντίβια, γι΄αυτήν πολλοί

σαν μέλλοντες γαμπροί έφθασαν στο σπίτι του πατέρα της

θαυμάζοντας την σύνεση και την ομορφιά της, αλλά πάνω απ΄όλες

τις ελπίδες το μέλλον κύλισ΄ η ολέθρια η Μοίρα.

Παρθένον Ἀντιβίαν κατοδύρομαι

τῆς Ἀνύτης

——-

Παρθένον Ἀντιβίαν κατοδύρομαι, ἇς ἐπὶ πολλοί

νυμφίοι ἱέμενοι πατρὸς ἵκοντο δόμον

κάλλευς καὶ πινυτᾶτος ἀνὰ κλέος· ἀλλ’ ἐπὶπάντων

ἐλπίδας οὐλομένα Μοῖρ’ ἐκύλισε πρόσω.