Ἀρχεῖο ἐτικεττῶν | Μιρέλα Λαμπιδώνη

Του γιασεμιού τ´αστέρι

7B519572-96A0-4665-AFCD-D230064A066A

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

 

Μιλούν τα γιασεμιά;

γιατί σα ν´άκουσα ένα ψίθυρο χτες βράδυ

σα ν´άκουσα έναν αναστεναγμό

και μιαν απάντηση πριν καν ρωτήσω

Η γη αχόρταγα ρουφούσε το νερό

κι ο ουρανός εξόριζε εν´αστέρι

και καθώς μάκραιναν οι σκιές

σαν ψαλιδιές στου φεγγαριού τους ασημένιους δρόμους

τ´αστέρι ζαλισμένο

στων γιασεμιών την αγκαλιά

έπαψε να φοβάται

η γλαύκη έκπληκτη τούριξε μια λοξή ματιά

« αχ! τυχερό μου αστέρι

ποια προσευχή ταξίδεψε

ποια χείλη το ζητήσαν

απ´του ουρανού την παγερή αρχοντιά

να κατεβείς στη γη

να γίνεις γιασεμάκι….»

Αϋπνία

IMG_0328

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

 

Όλη τη νύχτα

να καρτέρας το πρωινό

μα αράχνης νήματα

μακριά να το κρατάνε και

την αυγή που θα κοπούν ξανά

εσύ ξάγρυπνος να μη θυμάσαι.

—–

Κλωστές,

πλασμένες με σεληνόσκονη

σκέψεις που φυλακίζουνε

μονάχα την γαλήνη

εκεί θα κρέμονται,

ώσπου να ρθεί το βράδυ

να σε τυλίξουνε ξανά

μακριά απ ́ τον ύπνο.

—–

Κι εσύ ανίσχυρος

στης ύπαρξης το λυκαυγές

θα φύγεις πάλι

για ξένο απάτητο προορισμό,

στη φύση σου άγνωστο την ταραχώδη

θολό και αέρινο,

κι από τα μάτια σου τα πρωινά αόρατο.

—–

Εκεί σε μια τη σκέψη σου πτυχή το φως θα περιμένει

Φυγή

φυγη

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

Με ξέπλεκα μαλλιά

και τα κορδόνια σου λυτά

έτρεξες πάλι στο λιμάνι

ξανά γελάστηκες

κανένα πλοίο για σένα σήμερα

αύριο ίσως

ή ποτέ

Ύστερα

υστερα

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

Ύστερα σώπασαν τα γέλια

νότες κρυστάλλινες που μας γυρόφερναν, που μας τραβούσαν τα μαλλιά

κι ένα αεράκι φύσηξε τα χάρτινα ποτήρια

είχε ψυχρούλα τό’ νοιωσα

τα ολόδροσά τους κρύβανε τα πέταλα αργά οι μαργαρίτες

μη δείξουν βιαστικά πως φεύγαν πρώτες

 

Ύστερα πάψανε οι μουσικές

μια σκιά σκοτείνιασε τα πράσινα των φύλλων

μπήκαμε μέσα , πιο ζεστά, κι ανάψαμε τα φώτα

αυτόφωτοι καθώς ποτέ δε γίνηκε να ζούμε

τα σύννεφα βαφτήκαν γκρι, φορτώθηκαν σταγόνες

σαν ψέματα πως λίγο πριν τα γέλια μας τρομάζαν τα τζιτζίκια

 

Ύστερα τάχαμε όλα πει, και κάπως κουρασμένοι

ζαρώσαμε σε μια γωνιά, τα δέντρα θυμωμένα

χορεύαν τώρα στην αυλή

κι ο αέρας σκόρπιζε μπάσες κραυγές

απρόσκλητος έξω απ’ τις  πόρτες άρχοντας

βροντούσε να περάσει

 

Ύστερα γύρισα κι είχες χαθεί

και σ’ είχα τόσο ανάγκη

κάποιος χαμήλωσε το φως

άδεια μπουκάλια, άδειες καρδιές

μονάχα τα παράθυρα σε μια αντανάκλαση θυμούνται τη χαρά

τη ζήσαμε, ήταν όνειρο;

ήσουν στο πλάι μου άνοιξη;

ρωτάω μα μου απαντάει ο βοριάς

 

Ύστερα φύγανε οι μικροί

Ύστερα φύγαν όλοι

Μα δε θυμάμαι τι έγινε πριν

για δε μιλάς;

μου λείπεις

ο αέρας τρύπωσε με γρατζουνάει ειρωνικά

μου λείπεις

μα δε θυμάμαι αν σε συνάντησα ποτέ πραγματικά…

Δεν είναι δάκρυ

Αγιόκλημα

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

 

Ο ήλιος καίει στον ουρανό το δικό μας

πως να κρυφτείς σε τόσο φως

πού νάβρεις σκοτεινή γωνιά για ν’ακουμπήσεις τον πόνο σου

όλα γελάνε σε τούτη τη φύση

σε παρασέρνουν

τα σύννεφα, το πέλαγος, οι αρχαίοι θεοί

λάμπουν αυθάδικα

και σε καλούν σε λάγνους τόπους

ξυπνάς και μια δροσοσταλίδα κυλάει ανάλαφρα

σαν την υδρόγειο

δάκρυ ζεστό την πήρε το κατόπι

“δεν είμαι δάκρυ, είμαι η υδρόγειος

μού’κλεψες τ’όνειρο το χτεσινό

κι εκεί που τόβρεχα ήρθε και άνθισε

κι εγώ μεγάλωσα όπως τ’αγιόκλιμα

αντί να κλαίω μοσχοβολώ”

 

Κραυγή σε πράσινο

%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%b3%e1%bc%a0

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

 

Μια λάμπα σκόρπιζε φωτιές αλλόκοτες

πράσινα δάχτυλα σου σφίγγαν το λαιμό

η ομίχλη βάραινε

κοιτούσες αόριστα τους κώδικες που φτιάχνει η απουσία

τους χτύπους μιας μυστήριας γιορτής αφουγκραζόσουν

όλα τα χρώματα θαρρείς βουτήχτηκαν

σκουρύναν μαύρισαν

να ΄ναι η καρδιά σου αυτά τα τύμπανα;

νά ΄ναι τραγούδι οι κραυγές που κρύβεις κάτω απ’ το πόδι σου το νευρικό;

ο τοίχος άλλαξε, οι σκιές ασήκωτες

εσύ, μ’ ένα χαμόγελο ειρωνικό

αδέξια πάσχιζες να ντύσεις το θυμό σου

κρυμμένος στην πράσινη άλω δείχνεις σκληρός, φαίνεσαι ανίκητος

μα νικημένο μου

μέσα στα χρώματα και τους καπνούς

σπουργίτι αλήτη κάπου θα σού ‘πεσαν τα νύχια τα γαμψά

κάπου θα ξέχασες τ’ αετίσιο βλέμμα σου κι εκείνα τα παράταιρα φτερά

γιατί σε βλέπω κι ακούω το θρήνο σου

γιατί η απόσταση έγινε τοίχος από φωτιά

μα τα σπουργίτια είναι καλύτερα στις αποδράσεις

απ’ τις σχισμές πού ΄χεις για μάτια μπορείς να φεύγεις και να γυρνάς

σπουργίτι ελεύθερο η πανοπλία ήταν το βάρος

που σε κρατούσε μες στους καπνούς…

Κύκλοι

circles

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

Δεν τόξερα τα κύματα πως δεν ταξίδεψαν ποτέ

φυλακισμένες ήτανε σε κύκλους σταγονίτσες

…………………………….

Θαρθεί ξανά μια μέρα που θάναι η τελευταία

θα κλείσει πια κι αυτός ο κύκλος

στη λήθη αδιάφορα θα κυλιστεί

ή θάβρει θέση ανάμεσα στα παραμύθια

που είναι η ζωή μου

κύκλοι χρυσοί ή από χαρτί από κάρβουνο ή γέλιο

δεν τόξερα σε κύκλους πως ακροβατώ

πως ξάφνου κλείνουν και κυλούν μακρυά

σαρώνοντας ασήκωτοι

ανθρώπους, όρκους, έρωτες

πως τόξα είναι οι μέρες μου που ψάχνουν

μονάχα νάβρουν ταιριαστό κενό

να συμπληρώνουν κύκλους

κι οι αναμνήσεις κι οι χαρές, πως μοιάζουν μπαλαρίνες

που στροβιλίζονται αφήνοντας τα χέρια

σκορπούν αδιάφορα ενώ εγώ τρέχω βιαστικά

δισχίζοντας το χρόνο

χάντρες πολύχρωμες γεμίζουνε το πάτωμα και σβήνουν

κι ανάμεσα

ξεχωριστά μετράω μαργαριτάρια

τα παραχώνω σε χαρτί, βαθιά μες στο συρτάρι

μη και χαθούν

μα σα βρεθούν

θυμώνει ο δερβίσης

γραπώνεται απ’ το μπράτσο μου

και συνεχίζω να γυρνάω

με μάτια βουρκωμένα