Ἀρχεῖο ἐτικεττῶν | zante

Η Πάπισσα Ιωάννα

της Αγγελικής Ζαντέ

Πάπισσα Ιωάννα

Η τρύπια έδρα είναι

στην όραση και την αφή των εκλογέων

πιστό τεκμήριο του Ανδρισμού

γιατί οι ψηλαφούντες τον “Νέον Πάπα”

αναφωνούν εκ της Τιβί,

μ΄ανάλογες διαφημίσεις,

αναγραφές σε τοίχους κι ιερά τιτιβίσματα:

“ΕΧΕΙ”

—————-

Για την κοπρανικήν και

σήμερα μιλούν την ίδια γλώσσα

με το θεόμεμπτο έργο τους

οι κόπροι του Αυγείου

στο θέατρο σκιών του παραλόγου,

καθώς η κυρά Μάρω πλένει σαράντα δύσοσμα σώβρακα.

—————-

Τότε βγαίνει ο Καραγκιόζης απ΄την παράγκα του

κι αναφωνεί:

“Κυρίες μου,

ΣΥΓΝΩΜΗ…αλλά

ανά τους αιώνες

καταχραστήκαμε την Μεγαλοσύνη σας”.

Α! Τι λάθος!

Για κοίτα!

Η Αγλαΐα είναι

η γυναίκα του,

που ντύθηκε τα κουρέλια του

μη και την αφουγκραστούνε

οι κοπρίτες

The Papess Joanne

Advertisements

Νεφελοκοκκυγία

σταχτόχηνες  από natura graeca

της  Αγγελικής Ζαντέ

Σταχτόχηνες γαλαζωπές πετούν,

λευκοί νάρκισσοι μυροβολούν

κι ο Γεροβαρνούντας σαν

όραμα κοιτά και ξανακοιτά.

Ν’αναρωτιέται πού

είναι η κατοικία των πουλιών;

Πού τα φτερά

τους πάνε;

Χρυσές οι πολυθρόνες τους;

Διαμάντια στα όνειρά τους;

_________

Φτωχός, ξεβράκωτος 0 τσιμεντένιος στρατιώτης

βούτηξε στην θάλασσα

κι η γοργόνα -πόοοσο όμορφη – πνίγηκε

στα βοθρολύματα.

Κάποιοι σκοτώνονται στα μαρμαρένια αλώνια

του βασιλιά καρνάβαλου.

_________

Τότε η Κασσία εμφανίζεται στο αλαλάζον πλήθος

και  ανακοινώνει:

«Ὡς ἂρα δι’ ἀνθρώπου ἐῤῥρύη τὰ φαῦλα,

ἀλλά καὶ δι’ ἀνθρώπου πηγάζει τά κρείττω».

Η οθόνη της τηλεόρασης μαυρίζει

κι ο άνθρωπος εξαφανίζεται από την γη.

That’s all folks!

Hope

by Angela Zante

 

the deaf fish

 

Soul in dispersion

collects the sun,

its warmed eye rises

carring hopes.

the hopes are given

to the undeads

being crowded on the life-dock.

————

Whose row is first?

Why?

————

A voice is coming…:

“Strongly hold the Hope,

only feed the fishes.

AND you’ll be happy again!”

Dilek Doğan

της Αγγελικής Ζαντέ

dilekdogan

Χτενίζω τα όμορφα

μαύρα μαλλιά μου,

τι ωραία που ΄ναι

η ζωή στα 25,

τι ωραίο το σπίτι μου,

τι καθαρό!

Κανέναν δεν θ’αφήσω

να μου το λερώσει,

κανέναν με τις μπότες του

να μπει.

——

Χαρίζω σε σας το χαμόγελό μου

και μιά καθάρια,

λέφτερη ματιά.

Τι κρίμα για τον άνανδρο

που με μιά σφαίρα μ’ έκανε

αθάνατη!

Ο σπαραγμός για την νεαρή Αντίβια

της Ανύτης, νεοελληνική απόδοση Αγγελικής Ζαντέ

red-lily2

Οδύρομαι για την νεαρή Αντίβια, γι΄αυτήν πολλοί

σαν μέλλοντες γαμπροί έφθασαν στο σπίτι του πατέρα της

θαυμάζοντας την σύνεση και την ομορφιά της, αλλά πάνω απ΄όλες

τις ελπίδες το μέλλον κύλισ΄ η ολέθρια η Μοίρα.

Παρθένον Ἀντιβίαν κατοδύρομαι

τῆς Ἀνύτης

——-

Παρθένον Ἀντιβίαν κατοδύρομαι, ἇς ἐπὶ πολλοί

νυμφίοι ἱέμενοι πατρὸς ἵκοντο δόμον

κάλλευς καὶ πινυτᾶτος ἀνὰ κλέος· ἀλλ’ ἐπὶπάντων

ἐλπίδας οὐλομένα Μοῖρ’ ἐκύλισε πρόσω.

 

Ἐννέα Μοῦσαι γαῖα τέκεν

τοῦ Αντιπάτρου τοῦ Θεσσαλονικέως

Nine Muses

Τάσδε θεογλώσσους Ἑλικὼν ἔθρεψε γυναῖκας
ὕμνοις, καὶ Μακεδὼν Πιερίας σκόπελος,
Πρήξιλλαν, Μοιρώ, Ἀνύτης στόμα, θῆλυν Ὅμηρον,
Λεσβιάδων Σαπφὼ κόσμον ἐυπλοκάμων,
Ἤρινναν, Τελέσιλλαν ἀγακλέα, καὶ σέ, Κόριννα,
θοῦριν Ἀθηναίης ἀσπίδα μελψαμέναν,
Νοσσίδα θηλύγλωσσον, ἰδὲ γλυκυαχέα Μύρτιν,
πάσας ἀενάων ἐργάτιδας σελίδων.
Ἐννέα μὲν Μούσας μέγας Οὐρανός, ἐννέα δ᾽ αὐτὰς
γαῖα τέκεν, θνατοῖς ἄφθιτον εὐφροσύναν.

Εννέα Μούσες γέννησε η γη

του Αντίπατρου του Θεσσαλονικιού, νεοελληνική απόδοση Αγγελικής Ζαντέ

——–

Τέτοιες γυναίκες μ’ αθάνατη λαλιά, με ύμνους,

ανέθρεψε ο Ελικώνας κι η Μακεδονική της Πιερίας η κορφή,

την Πράξιλλα, την Μοιρώ,το στόμα της Ανύτης, γυναίκας σαν τον Όμηρο,

την Σαπφώ το κόσμημα των καλοχτενισμένων της Λέσβου γυναικών,

την Ήριννα, την ένδοξη Τελέσιλλα, κι εσέ την Κόριννα,

που τραγούδησες με την άρπα σου για την πολεμική της Αθηνάς ασπίδα,

την Νοσσίδα φωνή των γυναικών, να κι η Μύρτιδα που ηχεί γλυκά,

όλες εργάτριες αέναων σελίδων.

Εννέα οι Μούσες του Μέγα ουρανού, κι εννέα οι Μούσες που η γη τις γέννησε

(χαρίζοντας) στους θνητούς άφθαρτη ευφροσύνη.

Aylan Kurdi

της Αγγελικής Ζαντέ

medusa

Η απανθρωπότητα συνάντησε

την Μέδουσα και πέτρωσε.

2015 άφτερα πουλιά

κοκκάλωσαν στον ουρανό.

που΄ναι ο ήλιος,

που΄ναι η θάλασσα,

που΄ναι ο αέρας;

—–

Τα κοινωνικά δίκτυα απέστειλαν

στο έρεβος ανύπαρκτα δάκρυα.

Οι σκιτσογράφοι έφαγαν τα μολύβια τους

και κρώζουν απ΄τον πόνο.

που΄σαι Aylan;

που΄ναι η μάνα σου;

που΄σαι μωρό μου;