Ἀρχεῖο | Αὐγούστου 2015

Ακούγοντας Vivaldi

της Μιρέλας Λαμπιδώνη

ένα χελιδόνι την άνοιξη

Ακούγοντας Vivaldi

ένα χελιδόνι ξεχασμένο στην άνοιξη

πέταξε….να προφτάσει τις νότες

Ο κόσμος, η ζωή, η διάφανη ορχήστρα

Γατζώνετ’ η ανάμνηση απ’το δοξάρι

χαιδεύει το βιολί

κλαίει γελάει μελαγχολεί

στο ίδιο τέμπο η κάθε μελωδία

σε τέσσερις ρυθμούς

εκατομμύρια βιολιά, χαλίκι και βιολί

κανένα λάθος

οι ίδιες τέσσερις πάντα εποχές

με μεγαλόπρεπη αρμονία

Ταξιδεύει στο χρόνο η στιγμή

κουβαλώντας μαζί της την ορχήστρα

κάποτε κάποια ανάμνηση σπάει το δοξάρι

στάζουν δυό νότες, ξεμένουν πίσω

ακούγονται απόκοσμη φωνή χωρίς εικόνα..

……………

Μη τρέχεις μαέστρο

Κουράστηκα να κυνηγάω το ρυθμό

Κάνε και μένα χελιδόνι μαέστρο

Πάρ’το δοξάρι, δώσε μου φτερά

…………….

Θέλω να μάθω πώς χελιδόνι

πώς δεν κουράζεσαι να κυνηγάς πάντα την άνοιξη…

Κόσμος Μέγας Κόσμος Μικρός

Της Έλπης Φουσέκη-Κυρίμη

Kόσμος Μέγας Κόσμος Μικρός

Ρεύματα υψίσυχνα διανοητικά!

Του ίσου και δίκαιου Σχήματα γεωμετρικά.

Χρώματα ολοφώτεινα του θείου Λόγου,

κι αποχρώσεις τάξεως και συμμετρίας!

Ήχοι σε συνθέσεις αρμονίας!

Έντονες Αισθήσεις ευφορίας και μάγου,

κι άγραφων Δογμάτων λόγοι ελκυστικοί.

Από αιθερικές θωπείες του Αγαθού, Πνοή!

Ψίθυροι: μαγικοί δώρο από το Νου

για επίγνωση του κόσμου αυτού!

Του Κόσμου του Μεγάλου, του κόσμου του Μικρού